• Përshëndetje Vizitor!

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. Ju lutem : REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.

    Regjistrohu !

Edukimi shpirtëror

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

d) Nefsu’l-mutmainne (nefsi i ngopur e i kenaqur)

Është nefsi i cili, duke i respektuar denjësisht urdhrat e Zotit dhe duke u ruajtur me rreptësi nga ndalimet e tij, ka shpëtuar nga sëmundjet moralo-shpirtërore dhe, me anë të një besimi të vërtetë e të fuqishëm, ka arritur qetësinë, prehjen dhe kënaqësinë e plotë.E fshirë nga dyshimet dhe lëkundjet me begatinë e përmendjes së Allahut,zemra është çdo çast në gjendje falenderimi dhe lavdërimi ndaj Zotit.

Në këtë gradë,vetitë e këqija e të shëmtuara ia kanë lënë vendin moralit të bukur.Morali i lartë i Profetit (s.a.s.)i cili,për sa i përket pjekurisë së sjelljeve,përbën kulmin dhe është model për tërë njerëzimin,përjetohet bukur me një kënaqësi të papërshkruar.Zemra e robit është kurorëzuar me durim,dorëzim,nënshtrim dhe pëlqim.Mutmainne është nefsi i atyre, zemra e të cilëve është e zënë vazhdimisht me përmendjen e Zotit.Ata e njohin edhe anën e brendshme të konkluzioneve legjislative fetare.

Imam Rabbani ka thënë:
“Adhurimet e bëra gjer në gradën e nefsit mutmainne kanë karakter imitues.Kurse në gradën e nefsit mutmainne këto kthehen nga imitimi në arsyetim dhe vërtetim!”
Lartësimi në vërtetim në detyrën e robit ndaj Zotit do të thotë arritje e pozitës “hakikat” (e vërteta) të radhitjes hierarkike sheriat-tarikat-hakikat-marifet.Kjo përkryerje e arritur sjell me vete edhe një ndjeshmëri të lartë në mendësinë e përgjegjësisë,ashtu që ata që s’kanë pjekuri mendore sipas kritereve të legjislacionit fetar,nuk konsiderohen përgjegjës për zbatimin e konkluzioneve dhe urdhrave fetare.Përgjegjësia fetare u përket vetëm personave me zhvillim mendor normal.

Si kjo,edhe nxënësi që i ka hyrë njërës prej rrugëve mistike,gjer kur ta plotësojë udhëtimin mistik,duke u pranuar si një fëmijë i pafajshëm,shihet me mirëkuptim për të metat në etikën e tarikatit.Në tarikat, nxënësi konsiderohet se e ka arritur pjekurinë (ruzhd) vetëm pasi ta ketë plotësuar udhëtimin mistik.Vetëm atëherë bëhet përgjegjës për gabimet e kryera ndaj etikës së tarikatit,siç është sheriati.Ndërkaq, ende nuk quhet përgjegjës për të metat dhe gabimet që kanë të bëjnë me aspektin “hakikat”.Kjo gjendje papërgjegjësie kthehet në përgjegjësi sapo personi të hedhë hapin në shkallën mutmainne,sepse në mutmainne arrihet pjekuria me aspektin “hakikat”.

Është për këtë arsye që disa gjëra që në sheriat janë normale (mubah),në tarikat konsiderohen si mëkate të vogla.Kurse gjërat që janë mëkate të vogla në tarikat,në hakikat dhe marifet quhen serioze e të rëndësishme si mëkatet e mëdha. Për shembull,në sheriat, ngrënia pas ngopjes është shpenzim i tepërt,shpërdorim.Kurse në tarikat, shpërdorim është ngrënia gjer në ngopje.Në hakikat, ngrënia e sasisë së mjaftueshme duke qenë indiferent për praninë e Allahut (duke e harruar praninë e Allahut) është shpërdorim.

Në marifet,përveç të gjitha këtyre, ngrënia pa parë te të mirat shfaqjet hyjnore është shpërdorim,sepse Zoti parashtron në çdo gjë një shenjë të ekzistencës së vet.Kjo vlen edhe për të gjitha specifikat e tjera.Ja,pra,duke arritur të vërtetën, qetësinë dhe njohjen evidente me anë të bujarisë dhe suksesit të dhënë nga Zoti,nefsi mutmainne ka shpëtuar nga dëshpërimi dhe dyshimet dhe ka merituar disa frymëzime dhe zbulime.

Në këtë gradë,perdet e indiferentizmit mbi zemër janë ngritur.Zemrat janë kah i vëzhgojnë botët përtej dhe të vërtetat në nivelin e sigurisë kategorike (ajneljakin).Domethënë se zemra është pastruar nga lëkundjet dhe dyshimet dhe,me një nënshtrim të plotë, ka arritur kënaqësinë dhe qetësinë e plotë.Robi i cili ka arritur këtë gjendje,i pranon dhe i kryen bukur përgjegjësitë fetare pa lëkundje formale e përmbajtësore.

Mbi të gjitha,ky pranim dhe kjo bindje janë aq të shëndosha sa,sikur e gjithë bota të ngrihen bashkë e të pretendojnë të kundërtën,tek ai nuk shfaqet as lëkundja më e vogël. Sepse tashmë ai është kah e sodit botën materiale e shpirtërore nga dritarja e hakikatit, të vërtetës absolute e përfundimtare.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Kur magjistarët e faraonit e panë me sytë e tyre dhe e përjetuan mrekullinë e treguar nga profeti Musa si dhe dështimin e magjisë së tyre, pohuan besimin duke e dhënë jetën me dëshirë për të. Ata e kundërshtuan pa frikë faraonin: “... Fundja, ne kemi per t’u kthyer te Zoti yne! Ti merr shpagim prej nesh vetem pse u besuam argumenteve te Zotit tone kur na erdhen neve. Zoti yne! Jepna shume durim dhe na e merr jeten si muslimane!” (el-A’raf, 125-126)

Meqë në gradën mutmainne,vendin e dendësisë dhe padukshmërisë njerëzore e cila, pas njohjes së të vërtetës evidente jo vetëm me sy, por edhe duke e përjetuar, zhduket për t’ia lënë vendin shfaqjes së tejdukshmërisë së të vërtetës esenciale, nefsi mutmainne bëhet i merituari i konsideratës hyjnore: “O ti nefs i kenaqur plotesisht!“ (el-Fexhr, 27)

Siç shihet, nefset e gradëve poshtë gradës mutmainne nuk janë bërë të denjë për konsideratën hyjnore. Vetëm nefsi mutmainne që ka arritur ngopjen dhe kënaqjen (itminan) si dhe nefset e gradëve më të larta se kjo, janë të denjë për këtë konsideratë. Ndërkaq, për t’u bërë i denjë për konsideratën hyjnore, duhet bërë përpjekje e madhe dhe duhet treguar zell i madh për ta vënë nefsin nën bindje.

Robtë fatmirë që kanë merituar gradën mutmainne, drejtohen drejt tre gradëve të tjera më të larta që quhen radije, merdije dhe kamile, përmes të cilave, në raport me suksesin, arrijnë kulmin e afërsisë dhe konfidencës hyjnore.

e) Nefsur-radije (nefsi ne pajtim me Zotin)

Eshtë nefsi i cili, duke iu drejtuar vazhdimisht Zotit,ka arritur vetëdijen e qenies së bashku me Allahun,i cili, i nënshtruar urtësisë dhe vendimit të Allahut,është bërë plotësisht i kënaqur dhe ka rënë plotësisht në pajtim me Të. Robi i ngjitur në këtë gradë, duke hequr dorë nga vullneti i vet, është shkrirë në vullnetin e Zotit.

Ajeti i mëposhtëm i Kur’anit është pjesërisht shprehje e kësaj grade, së cilës i takon vetëm pjesa e parë, “i pajtuar ti me Te“: “Kthehu te Zoti yt i pajtuar ti me Te dhe Ai me ty!” (el-Fexhr, 28)

Kjo gjendje pajtimi është tregim durimi ndaj të gjitha provave të mundimshme të ardhura nga Zoti dhe pranim, në këtë drejtim, me gjithë zemër i vullnetit të Tij. Në ajetin kur’anor urdhërohet:“Me te vertete, do t’ju provojme ju me pak frike, me pak uri dhe duke ua pakesuar mallrat,jetet dhe prodhimet tuaja! Dhe pergezoji durimtaret!” (el-Bekare, 155)

Qenia nga grupi i “durimtareve” për të cilët flitet në këtë ajet është e mundur vetëm me anë të pëlqimit,pa rënë kurrë në kundërshtim,ndaj paracaktimit (takdir) të Allahut edhe nëse ai paracaktim nuk shfaqet ashtu siç shpresohet dhe pritet. Ja,pra,nefsi radije është pozita e atyre që u nënshtrohen pa lëkundje, me pëlqim dhe pa u ankuar kurrë të gjitha vendimeve aksidentale (kaza) të vullnetit hyjnor, të cilat shfaqen si e mirë ose e keqe.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Provat e këtij posti janë më të rënda se të të tjerave.Sepse sa më shumë që të lartësohet njeriu,aq më shumë i shtohen mundimet.Me të vërtetë,i Dërguari i Allahut (s.a.s.) ka thënë:
“Nga njerëzit,profetët janë ata që kanë pësuar mundimet më të rënda.Pastaj vijnë njerëzit me graden me të afërt ndaj tyre.Njeriu u nënshtrohet mundimeve në raport të drejtë me thellësinë e besimit!”

Vetëm pas kapërcimit të pengesës nefs njeriu mund të arrijë kapacitetin për të treguar denjësisht durim ndaj vështirësive dhe mundimeve dhe për të qenë plotësisht në pajtim me atë që ia jep ato.Këto janë kthesat e rrugës së lartësimit shpirtëror.Prandaj ndodh që sukseset e mëdha vijnë gjithmonë pas qëndresës,durimit,vendosmërisë dhe tolerancës së lartë.

Në vështrimin e besimtarëve të kësaj grade,hidhërimi dhe gëzimi i jetës janë një,sepse, meqë s’janë të lidhur pas botës me zemër,hidhërimet dhe gëzimet e jetës për ta kanë marrë vlerë të barabartë.E mirë apo e keqe, çfarëdo që të jetë përcaktuar për ta,i njohin si të ardhura nga Zoti dhe i pranojnë me pëlqim.

Ja si e shprehin vargjet e mëposhtme këtë gjë:
E këndshme është për mua çdo gjë që me vjen prejTeje,
Dhe në qoftë gonxhe trëndafili, dhe në qoftë gjemb,
Dhe në qoftë pelerinë, dhe në qoftë qefin,
I këndshem në qoftë favor, dhe në qoftë ndëshkim!

Ndërkaq, vështirësia e përballimit në jetë të këtyre të vërtetave të shprehura me kaq lehtësi në këtë strofë duhet konceptuar dhe vlerësuar mirë.Këto fjalë apo shprehje të realizuara në gradën radije mund të jenë të parakohshme dhe pretencioze,gjë nga e cila duhet ruajtur me kujdes,sepse, po të ndodhë kështu dhe po qe se Zoti e vë në provë sinqeritetin e robit në këto fjalë,ekziston frika se mos shumë njerëz do të mbeteshin këmbësorë në këtë rrugë!

Robi në pozitën radije fillon të bëhet i informuar për të fshehtën hyjnore.Duke e rrokur në kuptim të plotë unitetin hyjnor,ai meriton të vëzhgojë përsosmërinë në botën e kuptimit. Ai nderohet me meritimin e shfaqjeve të posaçme të emrave dhe atributeve hyjnore. Personaliteti i tij shndërrohet në një burim të begatshëm të së mirës, së bukurës dhe së drejtës. Njeriu i ndjek me kënaqësi urdhrat dhe ndalimet hyjnore.

Adhurimet nuk i shkaktojnë aspak lodhje meqë i kryen me pastërti dhe për hir të Allahut. Sepse në fytyrën e brendshme të adhurimeve që japin lodhje ekzistojnë ose qëllimi për të kapërcyer gradë, ose qëllimi për të merituar aftësi të jashtëzakonshme parashikimi dhe zbulimi shpirtëror (keramet dhe keshf),ose qëllime të ndryshme si këto. Po qe se njeriu ndjek qëllime të tilla, ia mbyll rrugën vetes me to dhe i çon dëm të gjitha përpjekjet që ka bërë e bën.Atëherë, shfaqet një lodhje që të bën ta harrosh dhikrin dhe mendimin.

Prandaj,udhëtari i rrugës mistike,nga kreu në fund, s’duhet të ndjekë asnjë qëllim tjetër përveç pëlqimit të Allahut! Zoti i Lartë është,për ne,robtë e Tij,më afër se damari i qafës që na rreh.E rëndësishme është që edhe ne,duke e kuptuar këtë afërsi,të mund të bëhemi të denjë për afërsinë e Zotit tonë.

Zoti bëhet i kënaqur me robtë mjafton që robtë të bëjnë përpjekje në rrugën e Tij, të tregojnë pëlqim dhe pajtim me vendimin dhe aktin e Tij ekzekutues, t’i presin me pjekuri shfaqjet hyjnore që u drejtohen dhe të bien në pajtim me Të!
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

f) Nefsu’l-merdijje (Zoti ne pajtim me nefsin)

Për ata që ndodhen në gradën radije,që të mund të përfitojnë prej të gjitha begative të kësaj grade,duhet që edhe Zoti të jetë i kënaqur prej tyre,të jetë në pajtim me ta. Pra, nuk mjafton që robi të jetë i kënaqur dhe në pajtim me Zotin; për një përparim të përsosur, duhet që edhe Zoti të jetë i kënaqur dhe në pajtim me robin.

E shprehur ndryshe,pajtimi ynë me Zotin duhet të jetë i një konsistence dhe bukurie të tillë që nefsi të mund të bëhet i merituar i pëlqimit dhe pajtimit të Zotit. Kështu,radije është grada e atyre që janë të kënaqur dhe në pajtim me Zotin, kurse merdije, grada e atyre me të cilët Zoti është i kënaqur dhe në pajtim të plotë.

Te nefsi merdije nga i cili Zoti është personalisht i kënaqur dhe me të cilin është në pajtim të plotë,veset e këqija janë asgjësuar, shprehitë e bukura dhe vetitë morale janë zhvilluar, ashtu që tek ky nefs,dhembshuria për krijesat për hir të Krijuesit,mëshira, dashuria, bujaria, ndjenja e faljes dhe ndjeshmëria janë në gjendje kënaqësie. Besimtari i kësaj grade e kontrollon dhe e merr në llogari nefsin e vet në mënyrën më të mirë.Duke vëzhguar në çdo frymëmarrje shfaqjet e pretendimit të qenies dhe egoizmit,bën kujdes që të mos ndodhet i papërgatitur ndaj dredhive djallëzore.

Gjithashtu,në këtë gradë,robi i është nënshtruar Zotit në të gjitha kushtet dhe me të gjithë qenien e vet.Duke emigruar në botën e përjetësisë me begatinë e pranimit edhe të shfaqjeve të ndëshkimit,edhe shfaqjeve të favorizimit të ardhura nga Zoti,është përgëzuar me pëlqimin hyjnor dhe i është veshur rroba e xhennetit.

Këtë situatë e shpreh konkluzioni “... i pajtuar dhe ai me ty” te ajeti “Kthehu te Zoti yt i pajtuar ti me Te dhe Ai me ty!” (el-Fexhr, 28) i cituar më sipër.
Veç kësaj, pohimi si më poshtë në ajetin 8 të sures Bejjine është një shprehje tjetër e kësaj të vërtete: “... Allahu është bërë i kënaqur me ta,edhe ata janë bërë të kënaqur me Allahun...”
Robi që ka merituar të arrijë në këtë gjendje e të njohë këto të vërteta,tashmë i sodit ngjarjet nga niveli “hakkal jakin” (e vërtetë evidente e jetuar).Me lejen e Allahut,ai mund të njohë disa të panjohura të fshehta. Si rrjedhojë e pajtimit, dorëzimit dhe nënshtrimit ndaj Zotit,Zoti bëhet pothuaj syri i tyre që u sheh,veshi që u dëgjon,gjuha që u flet,dora që u kap... Ai u dhuron forcë ndikuese gjendjes dhe moralit të tyre.

E thënë ndryshe,shfaqjet e përsosmërisë që i vëzhgoi në pozitën e nefsit radije,tani i shijon vetë në nefsin,veten e vet,dhe i përjeton qenësisht ato situata.Cilësi të larta si durimi,dorëzimi, nënshtrimi dhe pëlqimi janë,tashmë, cilësi sunduese të sjelljeve të tij.

Ja disa shembuj nga morali i lartë i profetëve në lidhje me këto situata të bukura: Pas prapësive dhe fatkeqësive që i kishin ardhur njëra pas tjetrës, Hz. Jakubi (a.s.) thotë kështu:“Mua më takon vetëm të duroj në mënyrën më të mirë!”
Ejubit (a.s.) të sëmurë dhe të vuajtur rëndë, e shoqja i thotë “që t’i lutet Zotit që të marrin fund këto vuajtje për të”, kurse ai i përgjigjet:
“Zoti i Lartë më dha tetëdhjetë vjet jetë plot shëndet.Kur nuk kam kaluar edhe po aq vjet me sëmundje, më vjen turp të kërkoj shëndet!”
Edhe Ibrahimi (a.s.) u pati thënë kështu engjëjve që i patën shkuar në ndihmë ndërsa po e hidhnin në zjarr:“Kush e bën zjarrin të ndizet? Ai e di hallin tim! Unë s’kërkoj gjë prej jush!”

Megjithëse etapat që kalohen në rrugën e pastrimit të nefsit përbëhen, në të vërtetë, prej etapave të trajtuara gjer këtu,është edhe një etapë tjetër për sa u përket shërbimeve të dhëna sërës së njerëzve të përkryer,etapa e nefsit kamile ose safije.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

g) Nefsu’l-kamile-safije (nefsi i perkryer e i kulluar)

Nefsi kamile (i përkryer e i kulluar) është nefsi i kulluar, i kthjellët, i lartë e i pjekur,i pastruar në përfundim të procesit të pastrimit të quajtur tezkije. Eshtë pozita ku njihen të gjitha të fshehtat e njohjes intuitive të Zotit dhe e favorizuar prej Tij vetëm si e dhënë prej Tij! Kjo pozitë është e dhënë e Zotit, nuk arrihet me punë dhe përpjekje. Eshtë një mirësi hyjnore e mbështetur mbi të fshehtën e kaderit.
Meqë atyre që e arrijnë këtë pozitë, u jepet detyra e shërbimit të prijësisë në rrugën e drejtë, kjo pozitë, në të njëjtën kohë, quhet edhe “pozita e orientimit (irshad)” Me anë të përkryerjes dhe përsosmërisë së gjendjes, qëndrimit dhe sjelljes së atyre që ndodhen në këtë pozitë, Zoti krijon një ndikim paralajmërues dhe zgjues të njerëzve nga indiferentizmi.

Kur persona të tillë takohen me një mëkatar, a kuptojnë gjendjen dhe ia tregojnë ilaçin e sëmundjeve të zemrës me anë të gjuhës së gjendjes, qëndrimit dhe sjelljes së vet. Duke e kuptuar se kë duhet të marrë shembull dhe se rruga e kujt është e drejtë, mëkatari të cilit mund t’i jetë vulosur zemra,gjykon dhe, me pendim, zgjohet nga indiferentizmi.


ZEMRA DHE KULLIMI I SAJ

1. Natyra e zemrës

Qëllimi themelor i fesë është të përgatisë njerëz delikatë e të thellë që të jenë të vetëdijshëm për pozitën e tyre si rob të Zotit.Realizimi i këtij qëllimi varet vetëm e vetëm nga njohja dhe kryerja e adhurimit ndaj Zotit.Maturimi i njeriut dhe arritja në një nivel të lartë moralo-shpirtëror realizohet në raport të drejtë me emocionin e lartë,drithërimet hyjnore dhe përpjekjet e shenjta në botën e zemrës.Zemra është qendër e botës sonë trupore e shpirtërore.Ajo ka një rol qëndror në vazhdueshmërinë e jetës trupore.

Zemra e cila është kaq e rëndësishme për jetën trupore,është,në të njëjtën kohë,një element shpirtëror që përbën qendrën e fuqisë dhe kapacitetit specifik tek njeriu.Sipas kësaj, me aspektet e saj edhe organik,edhe moralo-shpirtëror, zemra është në pozitën e sovranit të qenies njerëzore.Dhe kjo shkon gjer atje sa edhe truri që është qendër meditimi,madje, prodhon ide nën ndikimin e afeksionit të buruar prej saj.

Kjo do të thotë se me kapacitetin e saj afektiv që zotëron, zemra luan një rol bazë i cili është sundues mbi të gjitha organet përfshi trurin.Dikujt i cili është i emocionuar, i dridhen duart, i shtohen rrahjet e zemrës.

Është një e vërtetë e cila mund të vërehet në të gjitha sjelljet njerëzore se ndjenja të tilla si mëshira, zemërimi, dashuria, etj., të nxitura nga një ndikim i jashtëm, u japin kahje meditimit,vullnetit dhe, si përfundim, lëvizjes.

Ndërkaq, me aspektin e saj moralo-shpirtëror, zemra është edhe një busull për gjetjen e të drejtës dhe të të vërtetës. Këtë detyrë ia ka ngarkuar asaj Zoti. Zoti na e tërheq vëmendjen kështu në Kur’an me qëllim që zemra të mos gënjehet nga kënaqësitë materiale të kësaj bote, për pasojë, personi të mos mbetet i izoluar në botën e përjetshme: O njerëz! Sigurisht, premtimi i Allahut është i drejtë. Kujdes, të mos ju gënjejë jeta e kësaj bote dhe djalli hileqar të mos ju mashtrojë ndaj Allahut!” (Fatir, 5)

Poeti i shquar Xhelaleddin Rumi-Mevalana (kuddise sirruh),e shpreh kështu domosdoshmërinë e frenimit të dëshirave subjektive në mënyrë që njeriu të mos shmanget nga qëllimi bazë i tij: “Mos shih ta zhvillosh trupin duke e ushqyer tepër. Sepse ai është një kurban që,me në fund,do t‘i jepet tokës.Ti shih ta ushqesh zemrën! Ajo është që do të shkojë lart e do të nderohet!

Jepi pak gjëra të yndyrta e të ëmbla trupit,sepse ai që e ushqen atë më shumë se ç‘duhet,bie në dëshira subjektive dhe, me ne fund, poshtërohet e mbaron! Shpirtit jepi ushqime morale e shpirtërore.Të jenë mendim i pjekur, kuptimi i hollë dhe ushqimet shpirtërore në mënyrë që, atje ku do të shkojë, të shkojë i fortë, i fuqishëm!”
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Edhe Llukman Hekimi e ka këshilluar kështu të birin si paralajmërim për moskokëçarjen dhe indiferentizmin:“O bir, kjo botë është një det pa fund. Dijetarët pa kulturë shpirtërore dhe shumë njerëz janë mbytur dhe shkatërruar në të.Anija jote në këtë det le të jetë besimi te Allahu me një zemër të ngopur. Kurse pajisja e anijes le të të jenë devocioni (takva) dhe adhurimi (ibadet). Dhe vela e kësaj anijeje që e bën atë të vozisë në detra, le të të jetë dorëzimi (tevekkul). Vetëm në këtë mënyrë mund të shpëtosh!”

Zemra si qendër, me një aspekt, e trupit dhe, me një aspekt tjetër e shpirtit, aq sa ç’është e nevojshme dhe e rëndësishme për trupin, në atë masë bart një rëndësi të madhe edhe për jetën shpirtërore. Ngaqë ajo çka e bën njeriun njeri është, më tepër se pamja, struktura shpirtërore, roli shpirtëror i zemrës është, në çdo aspekt, më i madh se roli i saj organik.

Është për këtë cilësi shpirtërore dhe në sajë të shumë enigmave dhe urtësive të saj, që zemra është i vetmi faktor i cili i siguron njeriut të arrijë kuptimin dhe vlerën e “njeriut”. Mbi këtë urtësi mbështetet fakti që, para se të realizohet me anë të “pohimit me gojë”, besimi realizohet me anë të “pohimit me zemër”. Të tërheq vëmendjen fakti që këtu, më tepër se pranimi mendor ose ideor, është parë i mjaftueshëm pranimi me zemër.

Ashtu siç ndodh që tek njeriu i cili pranohet si esenca e gjithësisë, e mira dhe e keqja, kapacitetet dhe prirjet e larta e të ulta ekzistojnë së bashku në mënyrë të bashkëlindur, ashtu dhe te zemra, si esenca e njeriut, këto kapacitete dhe prirje antagoniste ndodhen së bashku. Me të vërtetë, zemra është e hapur sa për administrimet engjëllore të saj, aq dhe për ndërhyrjet djallëzore në të.

Mund të thuhet se zemra është fushë lufte mes të mirës dhe të keqes, mes devocionit dhe mëkatit, pra, mes forcave engjëllore dhe djallëzore. Zemra kalon një jetë të tërë të trazuar me këto shfaqje dhe prirje engjëllore dhe djallëzore.

Sa për formën e veprimit të engjëllit dhe djallit në zemër, cilësia engjëllore vepron mbi të me anë të situatave shpirtërore, si besimi, shprehitë e bukura, punët e mira, dhembshuria për krijesat dhe kryerjen e adhurimeve me përshpirtshmëri, kurse cilësia djallëzore i ngjit zemrës situatat e këqija, si mohimi, dyshimi, morali i keq, epshi, pasioni dhe fantazia.

Largimi i djallit nga zemra është i mundur vetëm në sajë të adhurimit dhe përmendjes së Allahut (dhikrullah).Zemra e cila është fusha e luftës mes cilësive engjëllore dhe djallëzore, zotëron një strukturë të lëvizshme e të ndryshueshme që futet në radhët e anës fituese dhe që vishet me cilësinë e saj.Zemra është e ndryshme nga organet e tjera përsa i përket çështjes së bindjes dhe nënshtrimit ndaj vullnetit njerëzor.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Kapaciteti i bashkëlindur i zemrës për prirjen edhe kah e mira, edhe kah e keqja, vihet në veprim më shumë se me ndikimet e brendshme, me ato të jashtme. Pra, ndjenjat sendërtohen më shumë se me anë të mendimeve të lindura vetvetishëm në zemër, me anë të shkaqeve të jashtme.

Me këtë veçori,zemra pothuajse i ngjan ujit që merr formën dhe ngjyrën e enës ku ndodhet. Ndërkaq, njerëzit e zemrës e arrijnë klimën e paqes (selamet-paqëtimit) duke e përdorur mundësinë e zgjedhjes në favor të prirjeve pozitive të zemrës.

Në Kur’an urdhërohet:“O ju që keni besuar! Kini frikë Allahun dhe bashkohuni me besnikët!” (et-Tevbe,119)

“(O i Dërguar!) Kur t’i shohesh ata që flasin lart e poshtë mbi ajetet tona, qëndro larg tyre gjersa të kalojnë në një fjalë tjetër.Po që se shejtani të bën të harrosh,kur të kujtohesh,mos rri me atë grup njerëzish mizorë!” (el-En’am, 68)

“... Kur të dëgjoni që ajetet e Allahut jane mohuar ose janë vënë në tallje,mos rrini me jobesimtarët gjersa të futen në një bisedë tjetër (gjersa ta ndërrojnë temën e bisedës), ndryshe,edhe ju bëheni si ata!” (en-Nisa, 140)

Në fillim, vullneti përdoret për caktimin, fiksimin dhe parapëlqimin e faktorëve pozitivë apo negativë që do të veprojnë mbi të. Ne këtë gjendje, zemra, duke marrë drejtimin që ia imponojnë ndikimet e jashtme, i përngjet flugerit i cili kthehet nga të fryjë era. Fundja, po të vërehet kuptimi që i japin fjalorët fjalës “zemër”, do të shihet ky përkufizim: “kthim i diçkaje në të kundërtën e vet, ndërrim forme dhe ngjyre”.

Në hadithin profetik thuhet:
“Zemra i përngjet një pende zogu në një tokë boshe, që era e hedh sa andej-këtej!”
Kjo ngjarje e ndodhur në kohën e Profetit e shpreh mjaft hapur çështjen specifike të “shndërrimit të zemrës”.Një ditë, Hz. Ebu Bekri (r.anh) takoi Handhalën (r.anh) dhe e pyeti se si i kishte hallet.Tejet i prekur dhe i lëkundur, Handhala iu përgjigj:“Handhala u bë munafik (hipokrit),o Besnik!”
Hz. Ebu Bekri i tha: “Subhanallah, Allahu qoftë i madhëruar! Ç’janë këto fjalë?”

“Sa ndodhemi në kuvendin e të Dërguarit të Allahut, ai na kujton xhennetin dhe xhehennemin dhe ne na duket sikur po i shohim me sy! Por sapo të dalim e të fillojmë të merremi me familjen,me ushqimin dhe me punët e kësaj bote,shumicën e atyre që kemi dëgjuar,i harrojmë (e humbim frymëzimin dhe gjendjen shpirtërore që fitojmë në kuvendet e Tij)!”

Hz. Ebu Bekri (r.anh) i tha:“Vallahi, gjëra të ngjashme ndodhin edhe me ne!”

Pas kësaj, të dy së bashku shkuan te i Dërguari i Allahut (s.a.s.) dhe ia parashtruan çështjen. I Dërguari i Allahut u tha kështu:“Betohem në Allahun që ka jeten time në dore, se, po që se do ta ruanit gjendjen që keni pranë meje dhe do të bënit vazhdimisht zikr, edhe kur të ndodheshit shtrirë në shtrat, edhe kur të ishit në rrugë duke ecur, engjëjt do të ndodheshin krahpërkrah me ju!”
Pastaj, shtoi duke e përsëritur tri herë:“O Handhala! Disa herë kështu e, disa herë ashtu!”
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Pra,duhet të shkojnë së bashku edhe adhurimi i mbushur me të vërtetat dhe të fshehtat e jetës tjetër,ahiretit, edhe preokupacionet e kësaj bote për vazhdimin e jetës.Në këtë mënyrë e ka shpjeguar i Dërguari i Allahut (s.a.s.) specifikën e “telvinit” të zemrës, domethënë, të kalimit të saj nga një gjendje në tjetrën.

Kurse njëri nga synimet kryesore të tasavvufit është që “telvinin” ta kthejë, me të gjitha mundësitë që sigurojnë kuvendet dhe zikri, në “temkin”, domethënë në stabilitet, në orientim.

Kështu, pas ngjarjes së miraxhit, mushrikët ose politeistët mekas nisën një fushatë të gjerë përgënjeshtruese. Qëllimi i tyre ishte që, duke mbjellur në zemrat e besimtarëve farat e dyshimit dhe lëkundjes, t’i kthenin nga feja. Prandaj, siç shkuan te shumë sahabe, shkuan edhe te Hz. Ebu Bekri (r.anh) dhe i thanë:“A dëgjove? Njeriu yt thoka se qenka ngjitur në qiej! Po kësaj, ç’i thua?”

Mes një ekstaze të thellë besimi, Hz. Ebu Bekri nguliti në veshët e tyre këto fjali vendosmërie e besnikërie të cilat mushrikët kurrë nuk i kishin dëgjuar gjer atëherë:“Ç‘të thotë ai,është e drejtë! Sepse ai kurrë nuk gënjen! Unë i besoj pa kushte çdo gjëje të sjellë prej tij!” Pasi tentativat e përfaqësuesve të politeizmit për t’i lëkundur njerëzit dështuan edhe një herë tjetër, ata u tërhoqën pas duarbosh dhe të mjeruar!

Engjëjt janë krijuar me aftësinë vetëm për të bërë mirë. Shejtanët, djajtë, janë krijesa që përpiqen vetëm për të keqe e çorientim. Kurse njerëzit janë vendosur në një pozitë mes këtyre të dyve. Prandaj, njeriu, duke e ruajtur zemrën nga teprimet në të djathtë e në të majtë, duhet as të mos bjerë në gjendjen e një djalli, as të mos e shtrëngojë veten aq sa të mos e përballojë dot fuqia njerëzore për t’u ngjitur në nivel engjëllor.

Njeriu duhet të ruajë masën dhe ekuilibrin, gjë që është domosdoshmëri e natyrës së krijimit të tij.Detyra më me rëndësi dhe preokupacioni më serioz i njeriut në këtë botë duhet të jetë përgatitja për “botën pas vdekjes” e cila është një perspektivë absolute dhe e përjetshme.

Dhe kjo është e mundur vetëm duke e njohur të vërtetën e zemrës, duke e mbrojtur atë nga të këqijat dhe duke e vënë nën ndikimet shpirtërore, sepse ekuilibri dhe paqja në këtë botë dhe kënaqësia dhe lumturia në botën tjetër varen nga zotërimi i një zemre të paqëtuar (selim).

Zemër e paqëtuar (selim) do të thotë zemër e ardhur e pastër që nga krijimi, e cila nuk i ka humbur cilësitë e krijimit dhe mbështetet mbi paqen dhe shpëtimin besimor.Profeti (s.a.s.) ka thënë:“Çdo fëmijë që lind, lind me natyrë islame.Më pas, e ëma dhe i ati e bëjne atë (sipas besimëve të veta) ose krishter, ose hebre, ose adhurues të zjarrit (zoroastrian)!”

Kjo do të thotë se struktura e natyrshme dhe e paqtë (selim) e zemrës është islame. Por kur zemra i nënshtrohet ndikimeve negative, i prishet struktura e paqtë dhe lind mundësia për ta humbur orientimin.

Kurse në zemrat e mbushura me shfaqje shpirtërore duke thithur vazhdimisht ajrin e begatë të klimave shpirtërore, sendërtohen morali i bukur, punët e mira dhe gjendjet moraloshpirtërore. Vetëm në këtë mënyrë shfaqet tek njeriu e fshehta e “krijesës më të bukur” në natyrën krijimore të tij, njeriu fiton thellësi dhe cilësi shikimi ndaj ngjarjeve dhe qenieve, gjë që do të thotë ngritje e perdeve nga “sytë e zemrës”, siç aludohet edhe në ajetet kur’anore,dhe aftësimi për ta parë të përtejmen. Pa asnjë dyshim, ky shikim ka të bëjë me të vërtetat përtej fushës së shikimit të syve të ballit.

Në këtë botë prove ku propozohen urdhrat dhe ndalimet hyjnore, njeriu është pajisur me vullnet dhe me mundësinë e zgjedhjes në atë mënyrë që të ketë mundësi të priret edhe pozitivisht, edhe negativisht.

Personat me aftësinë që t’u hapen sytë e zemrës, duke dëshiruar me gjithë zemër të edukohen dhe orientohen, bëjnë përpjekje serioze për të përparuar në udhën e së Vërtetës. Kurse zemrat nën sundimin e nefsit janë plot mohim, politeizëm, imoralitet, pasione epshore dhe shprehi lëkundjeje. Këto zemra, në kundërshtim me qëllimin e krijimit, janë të verbra ndaj sublimes, kurse të etura ndaj groteskes.

Duke rënë, sipas shprehjes së Kur’anit në nivelin “bel hum edal”, më poshtë se kafshët, e shkatërrojnë jetën e kësaj bote mes iluzioneve të indiferentizmit që u ngjajnë iluzioneve optike në shkretëtirë38. Këto zemra janë të sëmura dhe kanë nevojë për mjekim.

Sjelljet tona përbëjnë grafinë e zemrës sonë. Ne shpalosim sjellje sipas baticave dhe zbaticave të zemrës sonë!
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

2. LLOJET E ZEMRES

Sipas klasifikimit të përgjithshëm, zemrat mund t’i vlerësojmë në tre lloje sipas gjendjes së tyre moralo-shpirtërore:
a) Zemrat që e ruajnë qëllimin dhe ndjeshmërinë e krijimit.
b) Zemrat e vulosura e të vdekura.
c) Zemrat e sëmura dhe indiferente.

a) Zemrat që e ruajnë qëllimin dhe ndjeshmërinë e krijimit.

Këto janë zemrat e zgjuara nga indiferentizmi në sajë të dhikrit.Në rastin e këtyre, ana shpirtërore ka fituar epërsi mbi nefsin, zemra është mbushur me dritën e besimit.Këta janë persona që kanë arritur të bëhen të suksesshëm për ta plotësuar domosdoshmërinë e ajeteve të mëposhtme: O ju që keni besuar, përmendeni shumë Allahun!..” (el-Ahzab, 41)

“Përmende emrin e Zotit tënd dhe kthehu nga Ai me të gjithë qenien tënde!” (el- Muzemmil, 8)

“Ka njerëz aq të mirë (salih),të cilët nuk i pengon as tregtia dhe as ndonjë punë tjetër për ta përmendur Allahun, për ta falur namazin siç duhet dhe për ta dhenë zeqatin! Ata kanë frikë nga ajo ditë kur zemrat dhe sytë do ta humbin toruan nga tmerri!” (en-Nur,37)

Zemrat e çliruara nga prirjet subjektive me anë të begatisë së dashurisë, ekstazës dhe afërsisë së ndjerë për Allahun dhe të Dërguarin e Tij dhe tek të cilat, vanitetet e kanë humbur vlerën, janë përmendur në Kur’an me emërtimet zemra “selim” (e paqëtuar), zemra “munib” (e kthyer) dhe zemra “mutmain” (e ngopur).

Këto zemra të pëlqyera e të pranuara në lartësinë e Allahut mund të parashtrohen shkurt kështu: Zemra e paqëtuar (selim) është zemra e mbrojtur apo e pastruar nga prirjet subjektive dhe presioni i tyre. Eshtë zemra që Allahu i Lartë ia fal robit së bashku me natyrën e pastër dhe që kërkon prej tij ta ruajë atë.

Ndërkaq, kjo gjendje e kulluar e zemrës arrihet vetëm me anë të metodave mistike të quajtura pastrimi i nefsit dhe purifikimi i zemrës, në përfundim të të cilave arrihet gjendja e quajtur zemra e paqëtuar (kalbi selim), e cila është zemra që do të mirëpranohet në audiencën hyjnore.

Në Kur’an thuhet:“Atë ditë nuk bëjnë dobi as malli,as fëmijët,me përjashtim të atyre që vijnë te Allahu me zemër të paqëtuar (selim)!” (esh-Shuara, 88-89)

Poeti bagdadas, Ruhi, e shpreh kështu këtë ide:
Mos pandeh, o tregtar, se prej teje
Kanë për të kërkuar
Në Ditën e Llogarisë ar e argjend;
Jo,vetem një zemër të paqëtuar!

Zemra e kthyer (munib) është zemra e kthyer vazhdimisht nga Zoti.E shpëtuar nga robëria e interesave të përkohshme, është në gjendjen e një shijimi të vazhdueshëm të kënaqësive të botës hyjnore me anë të dashurisë pasionante dhe haresë. Zemra dridhet me emocionet sublime të rrjedhave të fuqisë hyjnore.

Në Kur’an thuhet: “Ja xhenneti i premtuar për ju! Është xhenneti i posaçëm për personat që i janë drejtuar Allahut,që i respektojnë urdhrat e Tij, që frikësohen prej Mëshiruesit edhe pse s’e shohin dhe që vijnë tek Ai me zemrën të kthyer nga Ai!” (Kaf, 32-33)
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Zemra e ngopur (mutmainne) është zemra e cila, me anë të kënaqësisë së besimit,ka përparuar drejt përsosjes së moralit të bukur. Tek kjo zemër, duke shpëtuar nga imitimi, adhurimet kanë marrë karakter analitik.

Zemra është zbukuruar me dhikër, te nefsi (egoja) ka fituar epërsi fryma shpirtërore, elementi besim ka gjetur mjedis në mënyrë të patronditshme në zemrën e cila është qendër ndjeshmërie. Me gjendjet e besimit analitik dhe pëlqimit e pajtimit, zemra ka arritur qetësinë, kënaqësinë dhe ngopjen (itminan).

“Zemrat arrijnë ngopjen vetëm me përmendjen (dhikrin) e Allahut!” (er-Rad, 28)

Nga konceptimi i kundërt i këtij ajeti kuptohet se zemrat e mbetura larg përmendjes (dhikrit) të Allahut, kurrë s’kanë për t’u çliruar nga ankthet e moskënaqësisë dhe nuk kanë për të arritur qetësinë e vërtetë.

Treguesi i zemrës që ka fituar cilësitë e paqëtueshmërisë (selim),kthimit të vazhdueshëm nga Zoti (munib) dhe ngopjes (mutmain),janë delikatesa (rikkat), mëshirë për krijesat, lotim, pajtim me gjendjen, shërbim për të vërtetën dhe të mirën, shmangie nga e keqja, këshillë, vrapim për në rrugën e drejtë dhe mbushje me kënaqësinë e dashurisë hyjnore.

Kapitali i këtij niveli të zemrës i kushton vëmendje, bashkë me “lutjen dhe pendesën e kulluar”,edhe “kafshatës hallall”. Ndërkaq, ruajtja dhe mbrojtja e këtij kapitali janë të mundura vetëm me anë të punëve të mira (ameli salih). Meqë, si rrjedhojë e të qenit njeri, shmangia absolute nga mëkatet nuk është e mundur dhe, meqë, për pasojë, mëkatet, duke e pakësuar ndjeshmërinë e zemrës, e bëjnë atë të verbër dhe të shurdhër shpirtërisht ndaj së vërtetës, është kusht i domosdoshëm që zemra të kapet pas lutjes dhe pendesës së kulluar me qëllim që të bëhet e aftë për të kapur shfaqjet pozitive.

Mbi këtë urtësi mbështetet fakti që mësimet mistike fillojnë me pendim dhe pendesë. Sepse, siç shprehet edhe në rregulloren e njohur të Mexhel’les: “Prapësimi i të këqijave është veprim më i mirë (më me rëndësi dhe më me vlerë) se tërheqja e të mirave!”
Sa për të ashtuquajturën “kafshatë hallall”, mistikët janë shprehur kështu: “Allahu e ndriçon zemrën e atij që ha hallall dhe e bën që burimet e urtësive t’i rrjedhin nga zemra në gjuhë!”

Kurse puna e mirë (ameli salih) garanton ruajtjen dhe mbajtjen e nivelit të fituar nga zemra. Konsideratat e larta specifike të ardhura nga Zoti i Lartë u përkasin vetëm personave me zemër të tillë.

Ndërkaq, mbi këto qëndrojnë zemrat “e gjalla” të pajisura me nurin (dritën, bukurinë) e Allahut, zemrat e profetëve dhe miqve të mëdhenj të Allahut. Si rrjedhojë e faktit që zemrat e tyre i mban të gjalla afërsia dhe dashuria hyjnore, ata nuk ua hedhin sytë me vështrime që mund të quhen konsideratë, as kësaj bote,as botës tjetër, madje nuk i shohin as me bisht të syrit.

Profetët si dhe dijetarët dhe të urtët si trashëgimtarë të profetëve, Allahu i ka bërë ftues së “portës së paqes”të cilët ua hapin sytë njerëzve duke ua hequr nga sytë perdet e indiferentizmit,duke i nxitur për moral të bukur dhe adhurime të pastra e të sinqerta dhe, duke ua zgjuar zemrat, i shtyjnë drejt njohjes intuitive (marifetullah) të Zotit për të arritur takimin me Të (vasilillah).

Niveli i kërkuar për t’u arritur nga udhëtarët e udhës mistike në përfundim të edukimit të zemrës, është arritja nga zemra e gjendjes së qenies vazhdimisht së bashku me Allahun, gjendje,e cila është pikërisht ajo që emërtohet “ihsan” dhe, në këtë mënyrë, fitimi i cilësisë së “zemrës së gjallë”!
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

b) Zemrat e vulosura e të vdekura

Zemrat e këtij lloji janë zemrat e vdekura, antagoniste të zemrave të gjalla, përmendëse të Zotit, të cilave u janë mbyllur portat e mundësisë për të marrë pjesë nga besimi. Zemra të tilla nuk kanë ndryshim nga disa varre të cilat janë gropa nga gropat e xhehennemit. Qëllimet që kanë në jetë nuk janë më të larta se të kafshëve.

Zoti urdhëron kështu në Kur’an:“Pa dyshim, ata që besojnë dhe bëjnë punë të mira, Allahu i ve në xhennete nën të cilat rrjedhin lumenj,kurse mohuesit përfitojnë dhe hane si kafshët. Vendi ku do të arrijne ata, është zjarri!” (Muhammed, 12)

Kurse në një ajet tjetër thuhet kështu:“(O i Derguar!) A mos po pandeh se shumica e tyre e kërkojnë apo e kuptojnë të drejtën?Ata jane vetëm si kafshët. Ç‘është e vërteta, janë me poshtë se kafshët!” (el- Furkan)

Jeta e njerëzve të tillë,tërë veprimtaritë jetësore të të cilëve u kushtohen dëshirave dhe qëllimeve vetiake frymore e subjektive (nefsaní), kalon nëpër një disfatë të përjetshme.


Kurse gjendja e tyre në jetën e pasme (ahiret) vazhdon gjer në pafundësi me një tmerr të papërshkrueshëm tragjedie.

Këta lloj njerëzish nuk dinë gjë për njeriun dhe të fshehtat e jetës, për qëndismat mësimdhënëse në gjithësi. Jo vetëm vetë janë në rrugë të shtrembër, por bëhen shkak për perversitetin edhe të personave që kanë nën ndikim.

Megjithëse jetojnë në këtë botë mes pronës dhe të mirave të Allahut, ata tregohen tejet mosmirënjohës duke e mohuar pronarin e këtyre të mirave dhe duke i shkelur urdhrat dhe ndalimet e tij. Për këtë tip njerëzish, Zoti i Lartë urdhëron kështu:“A nuk e sheh njeriu se e krijuam atë prej një embrioni?

Kurse ja tek e sheh që është bërë armik i hapur i Zotit të vet!” (Jasin, 77)

“ Të shurdhër, memecë dhe të verbër, andaj ata nuk kthehen (nga ajo rrugë e tyre e keqe).!” (el-Bekare, 18)

“ Ti nuk mund t’i bësh të dëgjojnë të vdekurit, e as nuk mund ta bësh të shurdhëtin ta dëgjojë thirrjen, e sidomos kur ata ta kthejnë shpinën.! E as që mund t’i largosh të verbërit nga humbja e tyre (zemrat e verbëra), ti nuk mund ta bësh të dëgjojë ndonjë tjetër, vetëm atë që i beson argumentet Tona, e ata janë muslimanë.” (en-Neml, 80-81)

Në ajete është e fiksuar se këta njerëz i kanë zemrat të kyçura e të vulosura. Në Kur’an kjo e vërtetë është deklaruar me këtë ajet:“All-llahu ua mbylli atyre zemrat, veshët e tyre dhe në të pamurit e tyre ka një perde, e ata kanë një dënim të madh.!”(el-Bekare,7)

Kjo situatë është një e fshehtë dhe urtësi hyjnore që e bën tërë njerëzimin të rrëqethet me frikë dhe impresionim. Ndërkaq, meqë tek çdo njeri ka pjesë edhe nga atributi “orientues” (hádí), edhe nga atributi “çorientues” (mudill), nuk mund të mendohet që, qysh në këtë botë, zemra të vuloset dhe asaj t’i mbyllen dyert e orientimit në mënyrë absolute dhe me vullnet hyjnor.

Kështu ka ndodhur që të mos u mbyllet dera e orientimit Hz. Umerit i cili kishte dalë në rrugë me qëllimin e mbrapshtë për ta vrarë Profetin (s.a.s.), Vahshiut që vrau Hz.Hamzan, madje, Hindit, gruas së Ebu Sufjanit, e cila e keqtrajtoi kufomën e Hz. Hamzait. Megjithëse në Kur’an bëhet fjalë për persona që u është vulosur zemra, është e pamundur që këta të caktohen një për një.

Sepse fundi është i fshehtë. Momenti ku duhet përqëndruar këtu, është fakti që, ata që përmenden në Kur’an si persona të cilëve u është vulosur zemra, janë disa nga ata të cilët kanë kryer faje të tilla si padrejtesia dhe dhuna (dhulm), mohim blasfemik (kufr) dhe mekat (fisk).Për njerëz të karakterizuar kështu, në njëzet e shtatë vende të Kur’anit është thënë se “Allahu nuk i orienton ata”.

Dymbëdhjetë ajete janë për të padrejtët dhe dhunuesit, tetë ajete janë për mohuesit dhe gjashtë ajete janë për mëkatarët. Ndërkaq, për njerëzit që, duke hequr dorë nga këto mëkate, kthehen kah Allahu me zemër të sinqertë, dera e orientimit (hidajet) është e hapur.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Ata që u është vulosur zemra qysh në këtë botë, janë njerëz fatzinj të ndëshkuar me dënimin më të rëndë. Ndërkaq, edhe nëse përmendja e privimit nga orientimi pas këtyre tre fajeve,përbën një fill që të çon në njohjen e shkakut të këtij privimi, nuk ka zgjidhje tjetër veç lënies së të vërtetës në dorë të Allahut,pra,përveç pranimit se vetëm Allahu e di si është e vërteta.Duke u nisur nga kjo,ne duhet të nxjerrim përfundimin se duhet treguar një ndjeshmëri më e madhe për t’u ruajtur nga këto tre mëkate.

Nga ana tjetër, për shkak se, mbështetur në shumë urtësi, kaderi mbetet i fshehtë dhe për shkak se preokupimi i gjerë me këtë çështje s’është fort i miratueshëm,s’e shohim me vend të thellohemi më tej në të.

Pavarësisht nga urtësia që fshihet pas saj, është një e vërtetë e pamohueshme se ata që i kanë zemrat kështu të kyçura e të vulosura, janë persona që u janë mbyllur dyert për te Zoti dhe e mira, që u janë prerë lidhjet me njerëzoren dhe jetën shpirtërore.

Zotëruesi i fuqisë së vetme që mund t’ua heqë drynat dhe vulat e zemrave, është Zoti i Lartë. Në formën e paralajmërimit për ne, robtë e Tij,që të mos biem në një gjendje të tillë, Zoti ka urdhëruar në Kur’an:“ E mos u bëni si ata që e harruan All-llahun, e All-llahu bëri që ata ta harrojnë vetveten! Të tillët janë ata të prishurit.!” (el-Hashr, 19)

Në këtë ajet theksohet se personat që e harrojnë Allahun, mbeten të privuar nga vetëdija dhe zgjuarsia për ta kujtuar edhe veten, madje.

Këto zemra të verbra ndaj së vërtetës i kundërshtojnë dhe i hedhin poshtë recetat e shpëtimit dhe pishtarët e orientimit sepse u bien në kundërshtim me dëshirat frymore e subjektive, ose mbeten indiferentë ndaj tyre.Duke ndërtuar, nën sugjerimet mashtruese të nefsit (frymës dhe egos) së vet, një botë iluzive pa vdekje dhe ringjallje, përpiqen ta ngushëllojnë veten në të.

Ashtu si lakuriqët e natës, si domosdoshmëri e krijimit të tyre, kënaqen nga errësira, edhe këta jetojnë në fatkeqësinë e pandehmës së mjerimit të vet si lumturi.

Poeti Mehmet Akif thotë:Besimi është ai margaritar që,sa i madh është, o Zot!

Zemra e ndryshkur pa besim është vetëm barrë në gjoks!
Ata që janë zhytur në batakun e dëshirave dhe të mosbesimit,edhe sikur të ngjallen në botën e të vërtetës me tronditjet e frikshme të çastit të vdekjes dhe goditjet prej zjarri të engjëllit të vdekjes,nuk do të kenë asnjë dobi,sepse përgjegjësia e njeriut merr fund me shfaqjen e engjëllit të vdekjes.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

c) Zemrat e sëmura dhe indiferente

Këto ndodhen në një pozitë të ndërmjetme mes zemrave të shëndosha dhe zemrave të vdekura. Gjendja e këtyre u përngjan jetës plot vuajtje të njerëzve me trupin të sëmurë. As në jetën materiale nuk kanë kënaqësi, as në botën e brendshme.

Paqartësia e botës së brendshme ua ndikon botën e jashtme,parregullsia në botën e jashtme ua mban nën ndikim negativ botën e brendshme. Konfuzioni në mendje u përhapet në të gjitha gjendjet, lëvizjet dhe veprimet. Këto lloj zemrash të sëmura dhe indiferente që përpëliten në vorbullat e dyshimit,pavendosmërisë dhe paqëndrueshmërisë,janë të prirura për t’u kapur nga sëmundje shpirtërore si përballimi çdo çast me mundësinë për të rënë në të gjitha imoralitetet për shkak të injorancës, epsheve dhe pasioneve të tyre!

Mbi këtë grup njerëzish, Zoti ka urdhëruar kështu në Kur’an:“ Në zemrat e tyre kanë sëmurje, e All-llahu u shton sëmundje edhe më shumë, e për shkak se ata përgënjeshtruan, pësojnë dënim të dhembshëm.!” (el-Bekare, 10)

Sëmundjet e këtyre zemrave janë:

Dyshimi.Është sëmundja e privimit nga jeta shpirtërore e begatë që u sjell shpirtrave dhimbjet e vdekjes. Privimi nga qëndrueshmëria e besimit e cila e kënaq zemrën, i bën ata të sëmurë të pashërueshëm të mungesës së qetësisë dhe prehjes.

Padija dhe injoranca.Është një rrugë e verbër plot mjerim,dhimbje dhe errësirë.Kjo gjendje që i pushton njerëzit, i çon ata në dështim absolut dhe fatkeqësi.

Epshet dhe pasionet.Është sëmundja e nënshtrimit të zemrës që e ka humbur delikatesën dhe ndjeshmërinë, ndaj dëshirave që s’dinë të ngopur. Eshtë një lloj çmendurie dëshirash e cila gjen prehje vetëm në dheun e zi të varreve nën hijet e dendura të selvive.

Imoraliteti.Është kanceri moralo-shpirtëror i zemrës.Po të mjekohet me kohë,me lejen e Zotit,mund të gjendet shërim.

Një sëmundje e frikshme e zemrës është edhe ngurtësia.Zemra të tilla nuk njohin ç’është bindja, nuk e dëgjojnë zërin e orientimit, nuk preken nga rënkimi dhe britma,nuk e njohin mëshirën dhe dhembshurinë.Edhe gurët mbeten më të butë se këto!

Këtë të vërtetë, Zoti e ka shprehur kështu në Kur’an:“Edhe pas (fakteve të qarta) zemrat tuaja u bënë pasandej të forta si guri, e edhe më të forta, sepse ka nga gurët prej të cilëve gufojnë lumenj,e ka disa prej tyre që çahen dhe prej tyre buron ujë, madje ka prej tyre që nga frika ndaj Zotit rrokullisen tatëpjetë (nga maja e kodrës).All-llahu nuk është i pakujdesshëm ndaj asaj që veproni ju.!“ (el-Bekare, 74)

Siç kuptohet nga ajeti,ngurtësia e zemrës është përfundim i natyrshëm i mospërmendjes së Allahut dhe i privimit për një kohë të gjatë nga afrimi me të vërtetat hyjnore. Në një ajet tjetër,Zoti ynë urdhëron kështu:“ Atij që All-llahu ia ka zgjeruar kraharorin për besimin islam,ai është në një dritë të sigurt prej Zotit të vet.Të mjerë janë ata që nga zemërfortësia e tyre nuk përmendin All-llahun, të tillët janë në humbje të qartë.!” (ez-Zumer, 22)

Aktet dhe adhurimet e bëra me zemër të sëmurë dhe indiferente e humbin vlerën në lartësinë e Zotit. Duke mos u ndriçuar me dritën e Zotit, zemrat e humbin ndjeshmërinë dhe verbohen. Në Kur’an, Zoti thotë: “A nuk udhëtuan ata nëpër tokë e të kenë zemra me të cilat do të kuptojnë, dhe veshë me të cilat do të dëgjojnë? Pse në të vërtetë sytë nuk verbërohen, por verbërohen zemrat në kraharor.!” (el-Haxh, 46)

Edhe sëmundjet e vogla të zemrës që nënvleftësohen, mund të shkaktojnë humbje të mëdha të pazëvendësueshme, madje në vdekjen moralo-shpirtërore të saj.Prandaj,është e domosdoshme që,duke e mbrojtur zemrën brenda një korrektese të lartë besimi,të bëhet nënshtrimi ndaj vullnetit të Allahut.

Njeriun e nënshtruar ndaj Zotit me kuptimin e plotë të kësaj fjale, nuk ka forcë tjetër veç Zotit që ta zotërojë dhe shtyjë në një drejtim të caktuar. Sa bukur e shpreh ky hadith profetik domosdoshmërinë e mbrojtjes së zemrës:“Ta dini se te njeriu është një copë mishi, që, po të jetë mirë ajo,i gjithë trupi bëhet mirë;po të bëhet keq ajo,i gjithë trupi sëmuret. Ajo është zemra!”

Kjo botë është fusha e propozimit dhe provës së Zotit. Mbi të fryjnë lloj-lloj erërash prove të cilat, duke e mbajtur zemrën nën ndikimin e tyre, e zvarrisin sa në këtë anë, sa në anën tjetër! Nisur nga kjo, zemra u duhet dorëzuar flladeve të ëmbla që fryjnë nga ana e ndihmës së Zotit.Dhe kjo është e mundur vetëm duke iu lutur Allahut me përgjërim, duke iu bindur urdhrave dhe ndalimeve të Tij dhe duke u treguar i nënshtruar!

Zemra është si një ujë i kthjellët.Por kur turbullohet me punë të këqija dhe mëkate,bëhet që të mos duket asgjë! Ne këtë gjendje, për t’i parë margaritarët e frymës shpirtërore dhe dritërat e të vërtetës,ky ujë duhet kulluar!
 

Irfan CANA

Anëtar i ri
Anëtar
Dec 16, 2011
Postime
1,855
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Shkrimi mjaft i fort me plot këshilla!
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

3. PURIFIKIMI I ZEMRES (tasfije-purifikim)

Kushtet kryesore që duhen respektuar për t’i mbrojtur vetitë e larta të zemrave të paqëta (selim), të kthyera nga Zoti (munib) dhe të ngopura me besim (mutmain), për t’i mjekuar zemrat e sëmura dhe për të mos rënë në gjendjen e zemrave të vulosura me privimin dhe izolimin e përjetshëm, janë këto:

a) Ushqimi hallall.
b) Pendimi dhe lutja.
c) Këndimi i Kur’anit dhe ndjekja e konkluzioneve të tij.
d) Kryerja e adhurimeve me përshpirtshmëri.
e) Gdhirja e netëve.
f) Dhikrullah dhe murakabe.
g) Ndjenja e afërsisë ndaj Resulullahut (s.a.s.) dhe salavati sherife.
h) Meditimi mbi vdekjen.
j) Qëndrimi me njerëzit e mirë (salih) dhe besnikë (sadik).
k) Pajisja me një moral të bukur.
Këto kushte mbi të cilat duhet qëndruar me seriozitet dhe që duhen zbatuar me zell, para së gjithash duhet të kuptohen drejt dhe të njihet rëndësia e tyre.

a) Ushqimi hallall

“ O vëllezërit e mi! Për sa kohë që të hani haram,mos pandehni se do të arrini gjë në urtësi dhe marifet!“. Ibrahim Desuki (k.s.)

Adhurimet kryhen, krahas ushqimeve shpirtërore që e ushqejnë shpirtin, edhe me fuqinë dhe forcën që merr trupi nga lëndët ushqimore. Ndërsa nga ushqimet hallall (të lejuara, të bekuara) reflektohet në trup frymë dhe frymëzim shpirtëror, nga ushqimet haram (të palejuara, të pabekuara) që janë e kundërta e të parave, shfaqet shqetësim, ankth dhe indiferentizëm.

Mes ushqimit hallall dhe akteve të mira ka një lidhje të ngushtë. Rëndësia e ushqimit hallall është e madhe edhe në pranimin e lutjes.Këtë çështje,i Dërguari i Allahut (s.a.s.) e shpreh kështu:“(Ne u patëm thënë): “O ju të dërguar, hani atë që është e lejuar dhe e mirë dhe bëni vepra të mira se Unë e di atë që ju veproni.!” (el-Mu’minun, 51)

“ O ju që besuat, hani nga të mirat që ua kemi dhënë dhe falënderoni All-llahun, nëse jeni që vetëm Atë e adhuroni.!” (el-Bakara,172)

Pasi leximit të këtyre ajeteve, i Dërguari i Allahut (s.a.s.) bëri fjalë për një burrë të kthyer nga fushata e gjatë me flokë dhe mjekër të trazuar,i cili ngriti duart për lutje dhe u lut kështu: “O Zot! O Zot!”
Pastaj vazhdoi: Si mund t‘i pranohet lutja këtij njeriu që ha haram, pi haram dhe vishet me haram?”

Miqtë e Zotit që janë njerëz të zemrës, tregohen të rreptë në këto dy specifika për zhvillimin e botës ndjesore dhe thonë:“Duke ngrënë,bëni kujdes se ç‘ju hyn në gojë, duke folur, bëni kujdes se ç‘ju del prej goje!..”

Edhe hadithi profetik në vijim na e shpreh neve mjaft bukur dhe në mënyrë lakonike se është tejet e domosdoshme të tregohemi të kujdesshëm në çështjen e dallimit dhe vlerësimit të hallalleve (gjërave legjitime, të lejuara e të bekuara) dhe harameve (gjërave jolegjitime,të palejuara e të pabekuara).

Profeti ynë (s.a.s.) porosit:“Pa dyshim, hallalli është i qartë. Edhe harami është i qartë. Por mes këtyre ka një sërë dyshimta,e mbron fenë dhe dinjitetin e vet.Kurse personi që nuk shmanget nga gjërat e dyshimta,me kohë bie në haram. Krejt si puna e çobanit që e kullot tufën përreth një are të huaj kur ka rrezik që dhentë t‘i hyjnë në arën e huaj.Kini kujdes! Çdo padishah ka një arë ku hyrja është e ndaluar.Dhe mos harroni se ara me hyrje të ndaluar e Allahut janë gjërat që Ai i ka bërë haram!”
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Zemrat në gjendje bindjeje,nënshtrimi dhe paqëtimi me urdhrin e Allahut,bëhen qendra urtësie, dobie dhe frymëzimi.E kundërta e këtyre,zemrat dhe trupat që nuk ruhen prej gjërave haram dhe të dyshimta,kthehen kryekëput në strehim të keqeje dhe në çerdhe imoraliteti.

Shembujt e mëposhtëm janë tejet mësimdhënës përsa i përket rëndësisë së kësaj korrektese dhe ndjeshmërie.
Ebu Bekr Besniku (r.a.) kishte një skllav.Skllavi punonte,fitonte dhe,një pjesë të fitimeve i sillte në shtëpi.Dhe Ebu Bekri hante prej gjërave që i sillte skllavi.Një ditë prej ditësh,skllavi i solli përsëri Hz. Ebu Bekrit gjëra për të ngrënë dhe ai filloi të hante.

Skllavi e pyeti:“A e di se ç’po ha?”
Hz. Ebu Bekri (r.a.) iu kthye: “Jo! Pa na e thuaj ti!”
Skllavi e sqaroi kështu:“Në kohën e injorancës (paganizmit),megjithëse s’dija fall, i pata hedhur fall një burri duke e mashtruar.Sot u takuam me të.Si shpërblim,ai më dha këtë ushqim nga i cili po ha ti tani!”
Hz. Ebu Bekri futi gishtat në fyt dhe,pavarësisht nga mundimet,i nxori jashtë gjithçka kishte ngrënë!

Sipas një varianti tjetër të këtij rrëfimi, skllavi i tha pastaj:“Pse gjithë ky mundim për një kafshatë?”
Dhe Hz. Ebu Bekri iu përgjigj:“Do ta nxirrja këtë kafshatë edhe sikur ta dija se kishte për të më dalë shpirti bashkë me të!”

Edhe kjo bisedë e zhvilluar gjatë vizitës që i pati bërë Hizri (a.s.) mikut të Zotit,Abdulhalik Guxhdevani (k.s.) është mjaft mësimdhënëse.
Hizri (a.s.) nuk i preku gjellët që ia vuri para Guxhdevani dhe u tërhoq pas nga sofra. I çuditur, Guxhdevani e pyeti:“Këto janë kafshata hallall, pse nuk ha?”
Hizri (a.s.) i dha këtë përgjigje:“Po, janë llokma hallall, mirëpo ai që i ka gatuar, i ka gatuar me zemërim dhe moskokëçarje!”

Siç shihet,përtej cilësisë në vetvete të ushqimeve si hallall ose haram,mbi personin që i ha ndikojnë edhe gjendja dhe cilësitë shpirtërore të personit që i gatuan. Kjo situatë nxjerr në pah rëndësinë dhe delikatesën e qëndrimit që duhet mbajtur para ushqimeve.
Ndjeshmëria e posaçme e njerëzve të mirë në lidhje me gjërat ushqimore,i ka shtyrë ata t’i çojnë në shtëpi të mbyllura ushqimet e blera në pazar, sepse mbi to nuk duhet të mbeten mbresat e “syve të ngulur mbi to”, efektet negative të shikimeve të nevojtarëve.

Krahas shmangies dhe ruajtjes me rreptësi nga gjërat haram dhe të dyshimta,edhe gjatë përdorimit të të mirave hallall, besimtari duhet ta ruajë mirë ekuilibrin e kursimit dhe të shmanget nga shpërdorimi. Në Kur’an urdhërohet: Zoti juaj e di më së miri atë që keni në shpirtin tuaj. Nëse keni qëllime të mira, vërtet Ai u fal atyre që pendohen.!

Ata që shpenzojnë tepër (mastrafxhinjtë) janë vëllezër (në veprim) të djajve, e djalli është përbuzës i madh i Zotit të Tij!” (Isra, 26-27)

Në Methnevinë e tij, poeti Mevlana Xhelaleddin Rumi e shpreh figurativisht kështu efektin e kafshatës hallall mbi trupin dhe shpirtin:“Mbrëme frymëzimi na u shfaq ndryshe, sepse disa kafshata të dyshimta që na ranë në stomak,na e zunë rrugën e frymezimit!Ushqimet e dyshimta që t‘i dëshiron nefsi janë si gjemba që të janë ngulur në këmbë, që ta zënë rrugën për tek Zoti.Prandaj,ata qe nuk i kanë kushtuar vëmendje kafshatës, janë bërë mëkatarë!

O trup! Brenda teje është një trëndafil i tillë që, po ta ruash atë, nga aromat e këndshme që përhapen përreth, formohen trëndafilishte irfani (kulture fetare) dhe marifeti (afërsie hyjnore)!”
Abdulkadir Gejlani (k.s.)tërheq kështu vëmendjen mbi rëndësinë e kafshatës në purifikimin e zemrës:“Shih, o bir!Ushqimi haram e vdes zemrën.Ka kafshata që e ndriçojnë zemrën, ka kafshata që e mbysin në errësirë atë.Ka kafshata që të preokupojnë me këtë botë, ka edhe kafshata që të preokupojnë me botën tjetër.

Ka kafshata që të bëjnë të përkushtuarin e të dy botëve, ka edhe kafshata që të kthejnë kah Krijuesi edhe i kësaj bote, edhe i botës tjetër.Ngrënia haram të preokupon me këtë botë dhe t’i tregon të dashura vanitetet.Ngrënia mubah(e zakonshme, normale dhe e rregullt)të preokupon me ahiretin dhe t’i bën të dashura adhurimet.

Kurse ngrënia hallall ta afron zemrën te Zoti. Cilësia dhe efekti i të ngrënave mund të kuptohet vetëm me anë të ndjerjes (marifetullah) së Allahut. Dhe ndjerja e Allahut bëhet në zemër, jo në letër dhe libër. Aftësia për ta njohur dhe ndjerë praninë e Allahut (marifetullah) i dhurohet si mirësi (ihsan) zemrës nga vetë Zoti, jo nga krijesat e Tij, gjë që vërtetohet pas veprimit me anë të vërtetimit të unitetit hyjnor (tevhid-i ilahi) dhe konkluzioneve dhe urdhrave hyjnorë!”

Ibrahim Desuki (k.s.) thotë:“Vëllezërit e mi! Për sa kohë që të hani haram,mos pandehni se do të arrini diçka në lidhje me urtësinë (hikmet) dhe intuitën (marifet)!”

Gjithashtu në lidhje me ngrënien hallall, të tërheq vëmendjen biseda e zhvilluar mes Ubejdullah Ahrar-it (k.s.) dhe Sejjid Kasëm Tebrizi-ut.

Ubejdullah Ahrar tregon:“Një ditë, Hz. Sejjid Kasëm më tha:“Baba,a e di pse urtësia dhe e vërteta shfaqet rrallë në kohën tonë?Sepse në kohën që po jetojmë,pastrimi nga bestytnitë dhe paragjykimet ka mbetur në shumë pak njerëz.Përkryerja është tek pastrimi nga bestytnitë dhe paragjykimet, gjë që është e mundur me anë të ngrënies së kafshatës hallall.Kurse në këtë kohë, kafshatat hallall janë shumë të pakta dhe njerëzit e pastruar nga bestytnitë dhe paragjykimet pothuajse s’ekzistojnë.E si kërkon,atëherë,t’u shfaqet enigma hyjnore të tillëve?”
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

b) Pendimi dhe lutja

“ Thuaj: “Zoti im as nuk do të kujdesej për ju, sikur të mos ishte lutja juaj (kur gjendeni në vështirësi, ose sikur të mos ishit të thirrur të besoni), e ju përgënjeshtruat, andaj dënimi do t’ju jetë i pandërprerë”..” (el-Furkan, 77)

Profetët dhe të gjithë të urtët i janë lutur dhe përgjëruar Zotit gjithmonë, në ngushticë dhe bollëk, në hidhërim dhe gëzim. Meqë edhe tek profetët kanë ndodhur gabime40 , nuk mund të mendohet ndonjë njeri që të përjashtohet nga lutja dhe pendesa. Dhe ngaqë lutja dhe pendesa, me natyrën e tyre të vërtetë, përmbajnë kuptimin e një pendimi dhe përgjërimi të brendshëm, janë mjetet më me efekt të afërsisë ndaj Allahut. Edhe një ndër urtësitë e faktit që namazi në arabishte quhet “salat”, “lutje”, është se namazi është shprehja më e gjerë dhe përfshirëse e lutjes dhe përgjërimit.


Nga ana tjetër, fillimi i lutjes është pendesa, është të kërkosh falje nga Allahu. Hadithi i mëposhtëm i Profetit (s.a.s.), me të cilin ai kërkon të pohojë se zemrat e nxira si rezultat i mëkateve të kryera ndriçohen me anë të pendesave,është tejet orientues e paralajmërues për sa i përket purifikimit të zemrës:
“Kur robi bën një gabim, në zemrën e tij formohet një pikë e zezë.Po qe se heq dorë nga ai mekat, pendohet dhe bën pendesë,zemra i pastrohet dhe i shkëlqen.Por po të mos veprojë kështu, por ta përsërisë mëkatin,pikat e zeza shtohen dhe, më në fund,e përfshijnë krejt zemrën.

Ja, kjo është gjendja për të cilën bën fjalë Zoti i Lartë: “Jo, nuk është ashtu! Por të këqijat që i punuan, zemrat e tyre ua mbuluan.!” (el-Mutaffifin, 14)

Po ta shohim botën me syrin e zemrës, vërejmë se të gjitha krijesat, para se të falenderojnë për dhuntitë hyjnore, ndodhen në pozitën e pohimit të dobësisë së tyre.Për njeriun i cili ka vullnet dhe është absolutisht e pamundur që të mos bjerë në gabim gjatë përdorimit të vullnetit të vet,pendesa është hapi i parë që duhet hedhur në rrugën e afrimit (takarrub) tek Allahu.

Me cilësinë e saj si ftesë për mëshirën hyjnore,lutja zotëron një forcë të madhe ndikuese siç është sigurimi i mundësisë për të shpëtuar nga vuajtjet e paracaktuara.Është për këtë arsye që, ashtu siç e kemi përsëritur edhe më parë me pretekste të ndryshme,në të gjitha tarikatet,mësimi fillon me pendesën.

Lidhur me rëndësinë e lutjes, në Kur’an thuhet kështu:Thuaj: “Zoti im as nuk do të kujdesej për ju, sikur të mos ishte lutja juaj (kur gjendeni në vështirësi, ose sikur të mos ishit të thirrur të besoni), e ju përgënjeshtruat, andaj dënimi do t’ju jetë i pandërprerë”. (el-Furkan,77)

“E kur robët e Mi të pyesin ty për Mua,Unë jam afër, i përgjigjem lutjes kur lutësi më lutet,pra për të qenë ata drejt të udhëzuar,le të më përgjigjen ata Mua dhe le të më besojnë Mua.” (el-Bekare, 186)

“ Luteni Zotin tuaj të përulur e në heshtje, pse Ai nuk i do ata që e teprojnë.!” (el-A’raf, 55)

Në hadithet e tij, Profeti (s.a.s.) ka porositur kështu:“Nuk mund të këtë gjë më me vlerë se lutja ndaj Zotit!Lutja është thelbi i adhurimit!”

“Personi që dëshiron t‘i pranohet lutja në kohe ngushtice dhe shqetësimi,të lutet shumë edhe në kohë bollëku dhe mirëqenieje!”

“Kujt t’i jenë hapur portat e lutjes, do të thotë se i janë hapur portat e mëshirës!”

“Lutiuni Zotit të Madh duke besuar se do t‘ju pranohet lutja! Dijeni se Zoti nuk e pranon lutjen e bërë me zemër indiferente!”

Siç del nga ky hadith profetik,të pandehësh se lutjet e bëra me zemër indiferente dhe me një mënyrë të trashë, do të pranohen te Allahu, s’është gjë tjetër veçse të gënjehesh nga djalli.

Imam Rabbani (k.s.) thotë:“Lufta fitohet duke marrë pjesë në të me dy ushtri:njëra, ushtria e ushtarëve, ndërsa tjetra, ushtria e lutjeve!” Edhe sahabet, shokët e Profetit,kur niseshin për në luftë,veç lutjeve që bënin vetë, i porosisnin shokët e sufës të luteshin për ta në mungesë.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Profeti (s.a.s.) ka porositur:“Nuk ka lutje të pranuar me shpejt se lutja e një besimtari për një besimtar tjetër në mungesë!”

Njerëzit u luten personave nga të cilët shpresojnë se do t’ua plotësojnë lutjen. Mirëpo motivi bazë që siguron pranimin e lutjes drejtuar Zotit,më tepër se pranueshmëria e lutësit në lartësinë hyjnore, është principialiteti dhe sinqeriteti i kërkesës.

Kjo do të thotë se lutja nga zemra që do të bënte me principialitet dhe sinqeritet një mëkatar për vëllain besimtar do të ishte më e dobishme se lutja pa zemër e dikujt tjetër i cili, përsa i përket pozitës tek Allahu ndodhet ku e ku më lart se mëkatari!Të jesh mëkatar nuk do të thotë se të ka braktisur Zoti.Po të ishte kështu,përmendja e gabimeve,të metave dhe mëkateve të mëkatarit nuk do të konsiderohej përfolje, gjë që është një nga mëkatet e mëdha.Ja, pra, kushdoqoftë,duhet ta kuptojë dhe njohë vlerën e fitimit të zemrës së një robi të Allahut dhe të marrjes së lutjeve të sinqerta të tij!

Sahabet e kanë pyetur të Dërguarin e Allahut (s.a.s.):
“Cila është lutja më e pranuar?”
I Dërguari i Allahut (s.a.s.) u është përgjigjur:
“Lutja e bërë në pjesën e fundit të natës dhe pas çdo namazi farz!”
Për pranimin e lutjes,vetëm shprehja verbale e kërkesës është e pamjaftueshme.Zemra duhet të dridhet me dëshirat mbi kuptimin e ngarkuar në fjalët dhe nëse lutja është për faljen e një mëkati, duhet bërë me një vendosmëri përfundimtare për të mos e përsëritur më.

Nga ana tjetër,për sa i përket sigurimit të ngjitjes së lutjeve në lartësinë e Allahut,rëndësia e orientimit dhe punës së mirë është shumë i madh. Në Kur’an thuhet:“Kush e dëshiron krenarinë (le ta dijë), e tërë krenaria i takon All-llahut (pra le të kërkojë prej Tij), te Ai ngrihet fjala e mirë (besimi) dhe veprimi i mirë,e Ai i pranon.E ata që përgatitin dredhira të këqija,për ata është një dënim i rëndë dhe dredhia e tyre është e zhdukur.”(Fatir,10)

Duhen bërë përpjekje që lutjet të bëhen mes frikës dhe shpresës. Lutja dhe pendesa i çojnë individët dhe popujt në paqe e shpëtim dhe i eliminojnë fatkeqësitë. Në lidhje me shpëtimin nga sëmundjet e zemrës dhe pranimin e lutjes, Hz. Mevlana (k.s.) shprehet kështu:“Pendohu dhe lutu me një zemër plot zjarr pendimi, sepse lulet çelin në vende me diell e lagështi!” Pendesa e parë ka filluar me profetin e parë, Ademin (a.s.). Në pendesën e tij ai është përgjëruar kështu:“ Ata të dy thanë: “Zoti ynë, ne i bëmë të padrejtë (i dëmtuam) vetvetes sonë, në qoftë se nuk na falë dhe nuk na mëshiron, ne me siguri do të jemi prej të shkatërruarve!”” (el-A’raf, 23)

Kjo lutje është bërë model pendese për të gjithë bijtë e tij gjer në kiamet!
Duke i ftuar robtë e Tij për pendesë me qëllim që zemrat t’u zgjohen nga indiferentizmi dhe t’u shërohen nga sëmundjet moralo-shpirtërore,Zoti urdhëron:“O ju që keni besuar, pendohuni tek All-llahu me një pendim të sinqertë në mënyrë që Zoti juaj t’i largojë prej jush të këqijat, t’ju shpie në xhennete nën të cilët rrjedhin lumenj ditën kur All-llahu nuk e turpëron Pejgamberin,e së bashku me të as ata që kanë besuar.Drita e tyre ndriçon para tyre dhe në të djathtë të tyre, e ata thonë: “Zoti ynë, vazhdona dritën tonë, falna neve.

Vërtet, Ti je i plotfuqishëm për çdo send”.(et-Tahrim, 8)
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Në kthimin nga Allahu dhe në fitimin e një niveli më të lartë nga zemra, lutja dhe pendesa janë shumë të rëndësishme. Në lidhje me këtë, Zoti ynë i lartë i mëson robtë e vet të luten kështu:“Zoti ynë, mos na i lako zemrat tona pasi na drejtove, na dhuro mëshirën Tënde, pse vetëm Ti je dhuruesi i madh”.”(Al-i Imran, 8)

Profeti ynë,Krenaria e Gjithësisë (s.a.s.), i cili e pati kthyer këtë lutje në refren të jetës, lutej shpesh e shpesh:“Allahu im që i kthen zemrat nga të duash! Bëma të palëvizshme zemrën në besim!”

Lutja është një nga mjetet më të rëndësishme për pastrimin e zemrës. Ajeti i mëposhtëm e thekson bukur rëndësinë e lutjes në pastrimin e zemrës nga fëlliqësitë moralo- shpirtërore: “ Si shembulli i atyre jo fort moti që përjetuan të keqen e punës së vet, edhe ata kanë një dënim të rëndë." (el-Hashr, 15)

Në fillim duhet eliminuar negativiteti që i bëhet pengesë arritjes në synim dhe, në këtë mënyrë,trualli i zemrës duhet sjellë në gjendje të përshtatshme për synimin bazë. Profeti (s.a.s.) e konkretizon kështu në personin e vet domosdoshmërinë e lutjes dhe përgjërimit të vazhdueshëm ndaj Zotit me qëllim për t’u pastruar nga pandjeshmëria e zemrës dhe mendimeve e ndjenjave negative që ndodhen tek ajo:“Zoti im! Mbështetem tek ti nga dituria që s‘jep dobi, nga zemra që s‘rrëqethët, nga nefsi që s‘ngopet dhe nga lutja që s‘do të pranohet!”
“Zoti im! Pastroma zemrën nga mëkatet dhe bëma të kthjellët si uji i kulluar siç pastrohet e zbardhet këmisha nga këllira!”

Hz. Ibrahimi (a.s.) që pati arritur t’i drejtohet Zotit me një zemër të paqme, i lutej kështu Zotit për të mos u turpëruar në ditën e ringjalljes kur do të ekspozohen fshehtësitë:“ E mos më turpëro në ditën kur do të ringjallen.”- “Ditën kur nuk bën dobi as malli, as fëmijët.” (esh-Shuara, 87-89)

Në këtë mënyrë i lutej Zotit edhe Profeti ynë (s.a.s.):“Zoti im! Kërkoj prej Teje një gjuhë që thotë të vërtetën dhe një zemër të pastër!”

Nga ana tjetër, përsëritja dhe vendosmëria në lutje kanë shumë rëndësi. Përsëritja tri herë e lutjes është mënyrë profetike. Lutja e sinqertë kurrë nuk hidhet poshtë. Mirëpo disa kërkesa,megjithëse janë të sinqerta, disa herë nuk përputhen me “kaderin absolut”. Prandaj lutësi nuk duhet të shfaqë lodhje dhe bezdisje, por të vazhdojë të lutet, sepse lutjet e paplotësuara në këtë botë do të plotësohen në botën e pasme (ahiret).
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

c) Këndimi i Kur’anit dhe ndjekja e konkluzioneve të tij

Mbushja e zemrës sonë me urtësira dhe të fshehta duke marrë begati nga fryma shpirtërore e Kur’anit,varet vetëm nga niveli i zemrës që kemi kur e këndojme ate!
Njëra prej dhuratave më të mëdha që ka favorizuar Zoti, është se e ka bërë njeriun bashkëbisedues të Kur’anit.

Kriteret e përsosura mbi qetësinë dhe prehjen e vërtetë të shpirtit dhe trupit ndodhen në përmbajtjen e begatë të Kur’anit. Lumturia dhe shpëtimi i njeriut janë të mundura në raport me sa përfiton njeriu nga këto kritere ideale.Personi që e humb ekuilibrin duke mos u strehuar dot në frymën shpirtërore të Kur’anit dhe duke i kthyer shpinën atij, do të thotë se e ka poshtëruar dinjitetin njerëzor, përballë meritimit të kësaj dhuntie është zvarritur në një mosmirënjohje të tmerrshme dhe e ka shkatërruar veten në vorbullat e dëshirave dhe pasioneve.

Kur’ani është shërim për shpirtrat që vlojnë, për zemrat e lodhura, si dhe burim urtësish hyjnore që dhurojnë ngushëllim. Kur’ani është një favor hyjnor që ofron kriteret e mundësisë së përballimit të së vërtetës tmerruese e të pashmangshme të vdekjes duke e konceptuar atë si “natë dasme”,si ndërmjetësuese bashkimi të robit me Zotin e vet!

Zoti ynë i Lartë ia paraqet fjalën hyjnore tërë njerëzimit, në këtë mënyrë:“O ju njerëz! Juve ju erdhi nga Zoti juaj këshilla (Kur’ani) dhe shërimi i asaj që gjendet në kraharorët tuaj (në zemra), edhe udhëzim e mëshirë për besimtarët.“(Junus,57)
Në hadithet e tij, Profeti (s.a.s.) ka porositur:“Kushdo që shtron gosti,dëshiron që njerëzit t‘i shkojnë në gosti dhe kënaqet nga kjo.

Zemrat e privuara nga përmendja e Allahut dhe këndimi i Kur’anit bien në kasavet.Kështu, Ebu Musa el-Esh’ariu nga sahabet i këshillonte në këtë mënyrë ata që i shkonin për vizitë:
“Vazhdoni të këndoni Kur’an!Mos rrini pa kënduar Kur’an për një kohë të gjatë,përndryshe, siç u ka ndodhur paraardhësve tuaj, edhe zemrat tuaja gurtësohen!”

Ngjarja e mëposhtme e cila tregon se Kur’ani ushtron ndikim të fuqishëm edhe mbi kafshët dhe engjëjt, është shumë mësimdhënëse.

Usejd bin Hudajr (r.a.) tregon: “Një natë po këndoja suren Bekare. Kali më ndodhej pranë i lidhur. Një çast dhe kali nisi të ngrihej kas.E preva këndimin dhe kali u qetësua. Kur fillova prapë të këndoj, edhe kali filloi të ngrihej kas dhe aq u tremba, sa e mora pranë djalin nga frika se mos ma shkelte.

Në atë mes,kur hodha sytë nga qielli,pashë sipër meje ca gjëra që u përngjisnin kandilëve që pastaj u ngjitën lart e më lart gjersa më humbën nga sytë.
 
Top