• Përshëndetje Vizitor!

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diskutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti. Ju lutem : REGJISTROHUNI që të dërgoni postime dhe mesazhe në Forum-Al.

    Regjistrohu !

Edukimi shpirtëror

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Në mëngjes,kur ia tregova të Dërguarit të Allahut (s.a.s.), më tha:”Këndo, o Usejd, këndo!”
Pastaj më pyeti:“O Usejd, A e di se ç‘janë gjerat që ke parë?”
“Jo!” - I thashë.
Dhe i Dërguari i Allahut (s.a.s.) më tha kështu:“Ata kanë qenë engjëj që kanë ardhur për të dëgjuar këndimin tënd.Po të kishe vazhduar të këndoje,kishin për të të dëgjuar gjer në mëngjes.Atëherë,engjëjt s’do të kishin mbetur të fshehtë dhe njerëzit do t’i shihnin!” (Buhari, Fedailu’l-Kur’an, 15)

Kur’ani u ka zbritur njerëzve. Për njeriun e zemrës, Kur’ani është një thesar meditimi. Rezultati i mbetjes larg frymës shpirtërore të Kur’anit, është një disfatë absolute dhe e përjetshme. Për ata që mbeten të panjohur për detin e urtësisë, përvojës dhe të fshehtave të Kur’anit, Zoti thotë kështu:“ A nuk e studiojnë me vëmendje Kur’anin? Por jo, ata janë zemra që kanë drynat e vet! ” (Muhammed, 24)


Kur’ani është një shfaqje e emrave të Allahut e reflektuar në trajtë fjalësh në botën tonë të njohjes.Zoti e shpreh kështu në Kur’an madhështinë e kuptimit të pafund të Kur’anit: “Sikur të gjithë drutë në tokë të jenë lapsa dhe sikur detit t’i shtohen edhe shtatë dete (e të jenë me ngjyrë),nuk do të mbaronin fjalët e All-llahut (do të shteroheshin detet,do të soseshin lapsat,e jo mrekullitë e Zotit).All-llahu është ngadhënjyesi i urtë.”(Llukman, 27)

Mbushja e zemrës sonë me urtësi dhe të fshehta duke marrë begati nga fryma shpirtërore e Kur’anit, varet vetëm nga niveli ynë ndjesor (afektiv) që kemi kur e këndojmë atë. Për këtë shkak, për t’u bërë konfidentë të së vërtetës së Kur’anit, është e domosdoshme t’i përftojmë lartësi sublime zemrës, sepse Kur’ani i cili është një udhëzues orientimi në rrugën e drejtë, është i tillë që personin që e merr në dorë për ta kënduar, të mund ta çojë edhe në orientim, edhe në çorientim, sipas qëllimit dhe gjendjes ndjesore (afektive) të personit.

Zoti ynë i Lartë e shpreh kështu efektin dhe entuziazmin moralo-shpirtëror të ajeteve të kënduara të Kur’anit mbi botën e zemrës së besimtarëve:“All-llahu e shpalli të folmen më të mirë,librin, të ngjashëm në mrekulli,të përsëritur herë pas here(me këshilla e dispozita), që prej (dëgjimit të) tij rrënqethen lëkurët dhe zemrat e tyre. Ky (libër) është udhëzim i All-llahut, me të udhëzon atë që do. E atë që All-llahu e lë të humbur,për të nuk ka ndonjë udhëzues.” (ez-Zumer, 23)

E, besimtarë të vërtetë janë vetëm ata, të të cilëve kur përmendet All-llahu u rrëqethen zemrat e tyre, të cilëve kur u lexohen ajetet e Tij u shtohet besimi, dhe që janë të mbështetur vetëm te Zoti i tyre.!” (el-Enfal, 2)

Kushti i parë i përfitimit denjësisht nga Kur’ani është trajtimi i tij me respekt dhe politesë, sepse respekti dhe politesa që duhen treguar ndaj tij janë shfaqje e rëndësisë që i dedikohet Kur’anit.

Me të vërtetë, me përmbajtjen tek ai të përsosmërisë, të vërtetës dhe të fshehtës që mundet t’i plotësojnë nevojat e njeriut gjer në kiamet, Kur’ani ka cilësinë e një udhëzuesi të shkëlqyer. Këtë veçanti, Kur’ani e shpreh kështu:“ Eshtë e vërtetë se ky Kur’an udhëzon për atë rrugë që është më se e vërteta, e besimtarët që bëjnë vepra të mira i përgëzon se ata pa dyshim do të kenë shpërblim të madh. (el-Isra, 9)

Ngaqë Kur’ani është një libër hyjnor, udhëzueshmëria e të cilit do të veprojë gjer në kiamet, çdo besimtar që ndodhet nën hijen e tij është i detyruar t’u mbetet besnik konkluzioneve, urdhrave dhe jetës kur’anore gjersa t’i hapet porta e përjetshmërisë së vdekjes. Vetëm në këtë mënyrë është e mundur arritja e lumturisë së zemrës dhe shpëtimit në këtë botë dhe e dhuntive hyjnore si meritim i pëlqimit hyjnor në jetën e pasme (ahiret).
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Përfitimi denjësisht nga Kur’ani realizohet në raport të drejtë me aq sa mund të lexohet me zemër, pra, në mënyrë ndjesore (afektive). Këtë situatë ndjesore, porosia profetike e shpreh si në vijim.

Të Dërguarin e Allahut e pyetën se cili zë dhe cila mënyrë këndimi janë më të bukur për këndimin e Kur’anit, dhe ai u përgjigj:“Është këndimi i personit i cili,kur e dëgjon duke kënduar Kur’an, zgjon tek ti ndjenjën e frikës ndaj Allahut!”

Ishte këndimi me përshpirtshmëri i Kur’anit në shtëpinë e së motrës Fatime që e tronditi thellë Hz. Umerin (r.a.) dhe u bë pretekst për orientimin e tij!
Ajetet e mëposhtme na bëjnë dritë për faktin se si duhet kënduar Kur’ani:“Ky është) Libër i begatshëm, Ne ta shpallëm ty këtë, që t’i studiojnë argumentet e tij dhe që të marrin mësim prej tij ata që kanë mend.” (Sad, 29)

“Ose shto diç prej saj dhe Kur’anin lexoje me vëmendje.”(el-Muzemmil,4)

Nga ana tjetër, rrëfehet se Hz. Omeri (r.a.) e plotësoi suren Bakara në dymbëdhjetë vjet dhe,kur e mbaroi,theri një deve si kurban falenderimi.

Të gjitha këto janë për t’u mbajtur parasysh sepse tregojnë se, duke e kënduar Kur’anin, nuk duhet mjaftuar vetëm me përmbajtjen shqiptimore të tij, por të përfitohet nga kuptimi i brendshëm, të respektohen konkluzionet dhe urdhrat e tij dhe të përvetësohet morali i tij.

Dihet rëndësia e etikës islame të mosmbajtjes së Kur’anit në një nivel më të ulët se në mes e poshtë. Gjithashtu, jo vetëm këndimi i Kur’anit, por edhe vështrimi i shkrimeve të tij është konsideruar mjet e afërsisë ndaj tij, madje, mirësi (thevab).

Kështu, duhen bërë përpjekje për të mos e lënë mangët respektin ndaj Kur’anit dhe, me sa të jenë mundësitë, këndimi i tij i shpeshtë të kthehet në zakon. Për më tepër, nuk duhet larguar nga mendja urtësia e faktit që urdhri i parë i zbritur i Kur’anit është “ikrá”, “lexo!”.

Rëndësia e leximit në fjalë është e fiksuar me faktin që nuk mund të ketë namaz pa këndim Kur’ani (kiraat),e thënë ndryshe,namazi pa kiraat është i pavlefshëm. Biseda e parë e kalifit omejad Sulejman bin Abdulmelik ka qenë kështu:“O robtë e Allahut! Librin e Allahut bëjeni udhërrëfyes! Pranojeni urdhrin e dhënë prej tij dhe veproni sipas tij, sepse ky Kur’an,ashtu siç e fshin drita e mëngjesit errësirën e natës,i shkatërron kurthet dhe dredhitë e ngritura nga djalli!”


Kur merren parasysh të gjitha këto, kuptohet lehtë se ç’vend të rëndësishëm duhet të zërë në jetën tonë afërsia me Kur’anin. Ne duhet t’i lutemi Zotit që zemrat të na mbushen e derdhen me gëzimin dhe harenë hyjnore të Fjalës Hyjnore. E tillë është edhe lutja e Profetit (s.a.s.):“... Zoti im! Për hir të çdo emri tënd të bukur që ia mësove ndonjërit prej robve të tu, që e zbrite në librin tënd ose që e fshehe tek ti,lutja ime është që të ma bësh Kur’anin pranverën e zemrës,bukurinë e gjoksit, shërimin e hidhërimit dhe dëshpërimit tim!”
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

d) Kryerja e adhurimeve me përshpirtshmëri

“Adhuroje Allahun sikur ta shihje Atë! Sado që ti s’e sheh Atë, Ai të sheh ty!”

Adhurimet janë një vërtetim besnikërie që tregojnë se robi i qëndron besnik marrëveshjes së bërë me Zotin e vet në pafillimshmëri (eternitet). Çastet e adhurimit janë,brenda kushteve të marrëdhënieve Zot-rob dhe të pozitës së robit ndaj Zotit, koncentrime të afrimit më të madh me Zotin.

Adhurimet janë një botë krejt private ku njeriu, duke i shtyrë jashtë zemrës të gjitha hallet që kanë të bëjnë me preokupacionet e kësaj bote, e qetëson dhe e forcon shpirtin me kënaqësinë se po bën diçka vetëm për pëlqim të Zotit të vet.Tekbiri i bërë në fillim të namazit duke i vënë duart te veshët është shprehje e hedhjes pas të çdo gjëje për t’iu drejtuar Allahut drejtpërsëdrejti.

Adhurimet janë burimi më me efekt i shërimit dhe qetësimit që mundet ta çlirojë njeriun nga dyshimet dhe shqetësimet e përtej vdekjes, janë një klimë shpirti nëpër të cilën kalon rruga e vetme e “investimeve” që bëhen për botën e përjetshme. Me këto cilësi, adhurimet janë një burim begatie që kurrsesi s’duhet nënvleftësuar në rrugën e sigurimit të ekuilibrit dhe paqëtimit të zemrës.

Për të vjelur rezultatin e dëshiruar nga adhurimet, është kusht që ato të kryhen me përshpirtshmëri dhe përshpirtshmëria është qëndrimi para audiencës hyjnore në bashkëveprimin e qetësisë dhe kënaqësisë së zemrës me ndjenjat e dashurisë dhe frikës, është shkëputja e të gjitha lidhjeve të jashtme për të qenë bashkë me Zotin dhe arritja e vetëdijes së krijimit vetëm për ta adhuruar Atë!

Ndër adhurimet, namazi është adhurimi me përmbajtje më të gjerë dhe më impresionues. Namazi është dhurata më e madhe e Allahut për robtë e vet.Në hadithin profetik thuhet: “Po qe se një besimtar në fillim merr abdest mirë e bukur dhe pastaj ngrihet e fal dy reqate namaz i përqëndruar me të gjithë qenien e vet, me kënaqësi e përshpirtshmëri, xhenneti i takon në mënyrë të domosdoshme!”

Përsa u përket vetive të larta që i përfton njeriut, nuk ka ndonjë adhurim që ta zërë vendin e namazit të vërtetë. Për një namaz të tillë duhet që në sytë dhe zemrën e njeriut ta humbë vlerën çdo gjë përveç Zotit, madje edhe vetvetja e tij.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Sulejman Darani (k.s.) ka thënë: “Po të lihesha i lirë të zgjidhja mes faljes së dy reqateve namaz apo hyrjes në xhennetin e Firdeusit,do të zgjidhja dy reqatet namaz,sepse hyrja në xhennet është diçka që i pëlqen nefsit,kurse po të fal dy reqate namaz,do të jem bashkë me Zotin tim!”

Personi që qëndron në namaz nuk mund të preokupohet me asgjë tjetër. Namazi e pengon atë nga çdo lloj mendimi vanitetesh. Në një namaz të vërtetë, perdet e zemrës ngrihen dhe shfaqen dritërat e të vërtetës, përjetohet një bashkim i papërshkrueshëm me Zotin.

Namazi i falur drejt e saktë është një adhurim me vlerë i cili, me begatinë dhe frymën e tij, e shpëton besimtarin nga rënia në vorbullën e prirjeve subjektive dhe e bart në vetëdijen e ndodhjes së vazhdueshme në praninë hyjnore dhe nën vetëkontroll.

Në një hadith të tijin, Profeti (s.a.s.) thotë:”Adhuroje Zotin sikur ta shihje Atë! Sado që ti s’e sheh Atë, Ai të sheh ty!”
Si dhe:“Në namaz kujtoje vdekjen, sepse,po qe se dikush fal namaz duke e kujtuar vdekjen, ai namaz bëhet i plotë dhe i bukur.Fale namazin si personi që e fal duke menduar se e ka namazin e fundit.Më në fund,shmangu nga çdo gjë për të cilen do të duhej të kërkoje falje!”

Në Kur’an, për namazin e kryer siç duhet, thuhet:“Ti lexo atë që po të shpallet nga libri (Kur’ani), fal namazin, vërtet namazi largon nga të shëmtuarat dhe të irituarat, e përmendja e All-llahut është më e madhja (e adhurimeve); All-llahu e di ç’punoni ju. (el-Ankebut, 45)

Mbrojtja që bën namazi nga të këqijat varet nga vazhdimi i gjendjes së kënaqësisë dhe përshpirtshmërisë së namazit edhe pas tij.Po qe se një mbrojtje e tillë nuk duket te personi që fal namaz, do të thotë se ai nuk e kryen namazin rregullisht siç duhet.Mbrojtja që realizon namazi nga të këqijat varet nga vazhdimi edhe pas namazit i gjendjes së përshpirtshmërisë dhe kënaqësisë.

Po qe se te personi që falet nuk shihet një mbrojtje e tillë, do të thotë se ai nuk është një falës (adhurues) i vërtetë. Në Kur’an ka një kërcënim të rëndë për ata që e falin namazin në këtë mënyrë: “Pra shkatërrim është për ata që falen,…Të cilët ndaj namazit të tyre janë të pakujdesshëm.Ata që vetëm shtiren (sa për sy e faqe).Dhe nuk japin as sendin më të vogël (as hua).(el-Maun, 4-7)

Atëherë,kush fal namaz pa respektuar rregullat,pa qenë i vetëdijshëm se ndodhet në praninë hyjnore dhe me mendjen të ngulur në punët e përditshme, namazi i falur prej tij nuk e jep begatinë që pritet prej namazit. Namaze të tillë, të llojit të detyrueshëm, sigurojnë vetëm plotësimin e detyrimit fetar përkatës.

Zoti shprehet kështu në Kur’an për namazin në kuptim të vërtetë dhe ideal:“ Eshtë e sigurt se kanë shpëtuar besimtarët:ata të cilët janë të përulur dhe të kujdesshëm gjatë faljes së namazit.” (el-Mu’minun, 1-2)

Nga sahabet, Abdullah bin Shihhir (r.anh) e përshkruan kështu gjendjen e të Dërguarit të Allahut (s.a.s.) në namaz: “E pashë të Dërguarin e Allahut (s.a.s.) duke falur namaz. Ngaqë qante, nga gjoksi i dilte një zhurmë si e tenxheres kur zjen!..”


Kur Hz. Aliu qëndronte në namaz, fytyra i zverdhej dhe ai zhvishej prej çdo gjëje përfshi edhe trupin e vet.

Ndërkaq, ata që nuk e falin namazin me këtë cilësi dhe përkryerje, nuk duhet të kapen pas pesimizmit dhe të tentojnë për ta braktisur atë. Sepse çdo falës që vazhdon të kryejë ato namaze që vlejnë të paktën për pagimin e borxhit farz,një ditë do të arrijnë patjetër një përkryerje në këtë drejtim.

Pesë kohët namaz që falen çdo ditë në kohë të caktuara të ditës, duke e programuar kohën e njeriut, i përfton atij një disiplinë jetese dhe ia forcon ndjenjën e përgjegjësisë.

Një adhurim tjetër i domosdoshëm në luftën për jetën, i cili e përsos moralin me anë të mbështetjes së gjendjeve të tilla, si durimi, vullneti dhe rezistenca ndaj dëshirave subjektive e egoistike.

Sipas qëllimit bazë të tij, agjerimi është lufta kundër pengesës nefs brenda vetëdijes së adhurimit të vazhdueshëm dhe, duke e mbajtur atë nën kontroll, zbritja e ndikimit të tij në minimum.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Gjithashtu, agjërimi u kujton njerëzve vlerën e dhuntive dhe të të mirave. Duke i bërë të gjithë, me të pasur e me të varfër, ta shijojnë urinë, i vë të gjithë në kushte barazie. Me këtë pretekst, duke ua kujtuar njerëzve të pasur gjendjen e njerëzve të varfër e të mjerë, zhvillon tek ata ndjenjat e ndihmës dhe mëshirës.Duke u dhënë gjallëri ndjenjave të devocionit tek njeriu, agjërimi e shton qashtërsinë e zemrës.

Në Kur’an urdhërohet:“ O ju që besuat, agjërimi u është bërë obligim sikurse që ishte obligim edhe i atyre që ishin para jush, kështu që të bëheni të devotshëm.!”(el-Bekare, 183)

Nuk ka ndonjë mënyrë më efikase se agjërimi për edukimin e vullnetit. Kurse vullneti është njëri prej mjeteve themelore të kundërvënies ndaj ekseseve të prirjeve natyrore e subjektive te njeriu.

Poeti Mevlana (k.s.) shprehet kështu mbi çështjen e ngrënies së pakët në këtë botë për meritimin e dhuntive të botës së përjetshme:“Ushqimi baze i njeriut është dashuria hyjnore dhe urtësia. Për këtë shkak, nuk është me vend që atij t‘i jepet ushqim trupi me shumë se ç‘duhet!”

Gjithashtu:“Allahu ka thene per deshmoret:“Ata ushqehen prane Allahut!“Për atë lloj ushqimi nuk ka as gojë, as trup!”

Për ta arritur të vërtetën e agjërimit dhe për të përfituar nga fryma shpirtërore e tij, duhet ruajtur dhe shmangur me forcë nga nënvleftësimet që e dëmtojnë atë. Në hadithin profetik thuhet:"Agjërimi nuk është vetëm ndërprerje e ushqimit dhe e gjërave të tjera. Agjërimi i përkryer dhe i dobishëm është vetëm agjërimi kur lihen fjalët dhe punët e padobishme dhe nga fjalët e këqija dhe përgojimet.Po që se dikush të fyen ose bën ndonjë veprim injorant ndaj teje, thuaji:“Me të vërtetë,unë jam i agjëruar!”

Për ta mbrojtur jetën shoqërore dhe për t’i lidhur individët me dashuri me njëri-tjetrin,është bërë detyrim zeqati. Në regjimin shoqëror islam, adhurimi i zeqatit dhe dhurimit (infak) ka rëndësi shumë të madhe për sigurimin e dashurisë mes të varfërve e të pasurve dhe për ta eliminuar zilinë dhe armiqësinë mes tyre.

Fakti që në Kur’an, adhurimi i zeqatit i cili përmendet në disa vende të tij, përmendet edhe në 27 vende së bashku me namazin,shtyllën themelore të fesë, tregon për rëndësinë që i kushtohet zeqatit.

Zeqati është borxhi,në masë të urdhëruar nga Allahu,i atij që ka mundësi për nevojtarin.

Në Kur’an urdhërohet:“ Dhe në pasurinë e tyre kishin përcaktuar të drejtë për lypësin dhe për të ngratin (që ka nevojë por nuk lyp). (edh-Dharijat, 19)

Me anë të zeqatit pastrohet kapitali i të pasurit dhe në shoqëri krijohen ekuilibri, drejtësia dhe harmonia shoqërore. Për ta kuptuar këtë, mjafton të shihet ajeti kur’anor:“Ka shpëtuar ai që është pastruar.” (el-A’la, 14)

Zeqati është një borxh minimal i ngarkuar të pasurit nga Allahu. Kurse nuk është vënë ndonjë raport në sadakatë jashtë zeqatit dhe ashtu si në zeqat, për t’i nxitur njerëzit, shpërblimi në formë mirësie (thevabi) është mbajtur i fshehtë.Në ndryshim nga ummetet, bashkësitë e kaluara,ummetit të Muhammedit Zoti i jep mëkateve ndëshkim një për një, kurse të mirave, shpërblim dhjetë për një.

Ndërkaq, masa e mirësisë (thevab) si shpërblim për dhurimin (infak) të dhënë bashkë me zeqatin, është mbajtur e fshehtë me qëllim nxitjeje dhe inkurajimi. Zoti urdhëron kështu në Kur’an:“Merr prej pasurisë së tyre (të atyre që pranuan gabimin) lëmoshë që t’i pastrosh me të dhe t’u shtosh (të mirat) dhe njëkohësisht lutu për ta, se lutja jote është qetësim për ta. All-llahu dëgjon e sheh.” (et-Tevbe, 103)

Sipas ajetit, zeqati dhe dhurimi (infak) kanë dy aspekte:aspektin pastrues të mallit dhe aspektin pastrues të zemrës.

Duke bërë një kërcënim hyjnor, Allahu i Lartë urdhëron kështu në Kur’an:“….., në mënyrë të paligjshme e hanë pasurinë e njerëzve dhe pengojnë të tjerët nga rruga e All-llahut. Ata të cilët e ruajnë arin e argjendin e nuk e japin për rrugën e All-llahut, lajmëroi për një dënim të dhembshëm.!” (et-Tevbe, 34)

“ Atë ditë kur ajo (pasuri e deponuar) fërgohet në prushin e xhehennemit, e me të (ashtu zharavë) lyhen ballët, anët dhe shpinat e tyre (do t’u thuhet): “Kjo është ajo që e depozituat për veten tuaj, pra shijoni atë që e depozitonit!” (et-Tevbe, 35)

Sipas kësaj, me shtresimin në zemër të dashurisë së ndjerë për mallin dhe pasurinë, në përfundim të humbjes së aftësisë së atij malli për tu dhuruar, e drejta e nevojtarit bëhet e grabitur.

Nga ana tjetër, vetëm për dy dhunti është përdorur cilësimi “intrigë” (fitne): fëmijët dhe pasuria.Rreziku i shtresimit dhe zotërimit në zemër të dashurisë për fëmijët dhe pasurinë është shprehur ng Zoti kështu në Kur’an:“S’ka dyshim se pasuria juaj dhe fëmijët tuaj janë vetëm sprovë,ndërsa ajo që është tek All-llahu, është shpërblim i madh.” (et-Tegabun, 15)

Cilësia që do t’i mbrojë këto nga shndërrimi në intrigë, është frenimi i dashurisë së skajshme dhe mosfutja e tyre në zemër.Përballë paralajmërimeve hyjnore që i përmendëm pjesërisht më lart, duhet menduar mirë dhe duhen bërë përpjekje për ta kaluar masën e detyrueshme të zeqatit prej një të dyzetën me anë të sadakave dhe dhurimeve (infak) të tjera.

Në Kur’an, Zoti urdhëron:“Të pyesin ty për verën dhe bixhozin. Thuaj: “Që të dyja janë mëkat i madh, e ka edhe dobi në to (të pakta) për njerëz, por dëmi i tyre është më i madh se dobia e tyre. Të pyesin ty edhe se ç’do të japin. Thuaj: “Tepricën”! Kështu ua sqaron All-llahu juve argumentet ashtu që të mendoni (çka është mirë e çka është keq).“(el-Bakara, 219)

Të pasurit falenderues dhe bujarë janë së bashku në nderin njerëzor me të varfërit e durueshëm e me dinjitet. Në Islam, të pasurit mendjemëdhenj dhe koprracë si dhe, e kundërta e këtyre, të varfërit e paduruar që, si rezultat, nuk shpëtojnë dot nga kundërshtimi dhe revolta, janë parë me sy të keq.

Zeqati është një formë konkrete e shprehjes së falenderimit nga ana e zotëruesve të pasurisë dhe kapitalit, ndërkaq që, sipas premtimit hyjnor, falenderimi e shton dhuntinë. Allahu i Lartë urdhëron:“ ……. “Nëse falënderoni, do t’ua shtoj të mirat, e nëse përbuzni, s’ka dyshim, dënimi Im është i vështirë!” (Ibrahim, 7)
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Me të vërtetë, Profeti (s.a.s.) e pëlqente shumë të jepte dhe e nxiste këtë. Në një hadith profetik, ai thotë:“O njeri! Jep, që edhe ty të të jepet!..”

Profeti (s.a.s.) e donte shumë që bujaria të bëhej natyrë bazë e një muslimani dhe thoshte: “Vetëm dy veta kihen zili.Njeri,personi që Allahu i jep mall dhe e bën të aftë e të suksesshëm për ta shpenzuar në rrugën e Zotit.I dyti, njeriu të cilit Allahu i jep dituri dhe ai vepron me këtë dituri dhe ua mëson edhe të tjerëve, domethënë, e fal diturinë.”

Shkurt,njeriu,për nga krijimi,është i prirur ndaj botës.Kurse malli e pasuria e kësaj bote i vjen tërheqëse nefsit. Ata që gënjehen me të nuk dinë të ngopen. Me grumbullimin e mallit,njeriut i shtohet ambicja dhe ai bëhet ambicioz.Te njeriu që ia kanë zënë sytë materiali dhe ambicja për pasuri,ndjenja e mëshirës dhe dhembshurisë pakësohet, atij i vjen e vështirë të japë.

Dhe nefsi i thotë atij duke e sugjeruar në mënyrë të gabuar:“Bëhu më i pasur; më tej do të bësh më shumë dobi dhe dhurime! Një njeri i tillë, edhe nëse e arrin rehatinë e trupit, në shpirt është i sëmurë.

Kështu,për ata që thonë “nesër e bëjmë”,është thënë: “Ata që thonë nesër e bëjmë,u shkatërruan!”

Ja,pra,zeqati është shërimi i sëmundjeve të zemrës si pangopësia ndaj mallit të kësaj bote. Zoti na njofton në Kur’an se personi i cili në çastin e vdekjes vjen në vete sikur të zgjohej nga një ëndërr, thotë kështu me një pendim të përjetshëm: Dhe jepni nga ajo që Ne u kemi dhënë juve, para se ndonjërit prej jush t’i vijë vdekja, e atëherë të thotë: “O Zoti im, përse nuk më shtyve edhe pak afatin (e vdekjes), që të jepja lëmoshë e të bëhesha prej të mirëve!” (el-Munafikun,10)

Në zeqat dhe sadaka ka shumë rëndësi respektimi i etikës. Veçanërisht ai që jep duhet të ndjejë falenderim për atë që merr, sepse marrësi i zeqatit dhe sadakasë e shpëton dhënësin nga një borxh i detyrueshëm duke e bërë, njëkohësisht, të merituar të shpërblimit hyjnor. Sadakatë e dhëna janë, njëkohësisht, mburoja për dhënësin ndaj sëmundjeve dhe fatkeqësive. Me qëllim për ta bërë të qartë rëndësinë e dhënies së sadakasë të varfërit me një zemër të ndjeshme. në Kur’an thuhet:“... Sadakatë i merr Allahu!” (et-Tevbe, 104)

Si dhe:“ O ju që besuat, mos i prishni lëmoshat tuaja me të krenuar e me ofendim siç bën ai që e jep pasurinë e vet sa par sy e faqe të njerëzve, e nuk e beson All-llahun dhe as botën tjetër. Shembulli i tij është si një gur i madh e i lëmuar që mbi të ka pak dhe, e kur e godet atë një shi i madh e lë të zhveshur (lakuriq). Ata (formalistët) nuk arrijnë asgjë nga ajo që punuan. All-llahu nuk e udhëzon popullin jobesimtar.“(el-Bekare,264)

Të gjitha gjallesat jetojnë dhe ushqehen në pronën e Allahut. Njerëzit si qenia e vetme ndër të gjitha qeniet e pajisur me mendje dhe arsye, a s’e shohin këtë të vërtetë dhe, përballë faktit që Zoti i ushqen të gjitha qeniet si besimtarë e mosbesimtarë, të dobët e të fuqishëm, a nuk mendojnë se mallin e kujt e kursejnë dhe prej kujt e kursejnë? Zoti e ka krijuar gjithësinë me motivin e dashurisë dhe, për respekt të kësaj dashurie, ka bërë shumë dhurime, mirësi dhe favore.Sepse përfundimi i natyrshëm i dashurisë është sakrifica.

Dashuruesi e kupton si detyrë dhe kënaqësi të bëjë sakrificë për të dashurin me aq sa ta ketë dashurinë për të. Kjo shkon gjer atje sa dashuruesi të japë jetën për të dashuruarin. Dhurimi i bërë për krijesat e Allahut në emër të Tij, është shfaqja më e bukur e dashurisë e dashuruesit për të dashuruarin.

Krahas këtyre adhurimeve materiale (pasurore), edhe haxhi si adhurim edhe material (pasuror),edhe fizik (trupor),është një adhurim i lartë i cili, me anë të kujtimeve prekëse mbi vargun e profetëve nga i pari, Ademi (a.s.) e gjer te i fundit, Hz. Muhammedi (s.a.s.), e përkryen margaritarin e besimit ndër zemra dhe, duke e bërë personin ta përjetojë në këtë botë përngjasimin e grumbullimit të njerëzve në sheshin e llogaridhënies pas ringjalljes, bëhet pretekst për njohjen e të fshehtës së thënies “vdisni para se te keni vdekur”.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Adhurimi i haxhit përmban shumë urtësi materiale e shpirtërore.Një haxh i vërtetë është një adhurim madhështor dhe i bekuar gjatë të cilit, muslimanët që meritojnë falje me shfaqjen e mëshirës së pasosur të Allahut, bashkohen e shkrihen me njëri-tjetrin brenda një emocioni besimi të thellë, dashurie dhe ekstaze.


Haxhi është përpjekje për të shpëtuar nga stuhitë subjektive duke u zhveshur nga rroba e nefsit (frymës shtazore) dhe e ekzistencës për t’u përqëndruar në thellësitë shpirtërore.Haxhi është një adhurim plot shfaqje shpirtërore ku shpirti njerëzor gjen harmoninë,klimën dhe ngjyrën e vet, fiton natyrën e vet bazë dhe pastrohet e zbardhet me shirat e begatisë moralo-shpirtërore të zemrës.

Qabeja e madhëruar, pika e orientimit të muslimanëve, është pika ku orientohet namazi, kryerjen e të cilit Zoti e ka urdhëruar në Kur’an me ajetin“…vazhdo me sexhde dhe afroju Zotit me të.” (el-Alak,19)

Në të njëjtën kohë, është vendi ku rreh pulsi i gjithë botës islame. Vendshfaqja e vështrimeve hyjnore te njeriu është zemra, kurse te gjithësia është Qabeja. Pra, në një kuptim, brenda gjithësisë, Qabeja është si zemra brenda njeriut. Për këtë arsye, haxhi është një adhurim që kërkon kujdes të posaçëm dhe i cili, duke e kuptuar madhështinë e Qabes, duhet kryer me një zemër të ndjeshme.

Brenda ihrameve borë të bardha, haxhi është përpjekje për të marrë pjesë prej brishtësisë dhe tejdukshmërisë së engjëjve. Nën ihram nuk duhet bërë gjah, nuk duhet shkulur as një fije bari dhe as edhe një qime me qëllim! Atje nuk ka marredhenie seksuale, nuk ka mekat, nuk ka polemike... Vetëm dhembshuri, mëshirë dhe delikatesë për krijesat për hir të Krijuesit!


Ata që i kanë mundësitë për të shkuar në haxh, duhet të ruhen fort prej indiferentizmit dhe mefshtësisë. Në të kundërt, përballen me këtë paralajmërim të tmerrshëm të Profetit (s.a.s.):“Po që se dikush i ka mundësitë për të bërë shpenzimet e ushqimit dhe transportit për të shkuar në Shtëpinë e Allahut dhe nuk shkon të bëjë haxh,nuk ka asnjë pengesë që ai të vdesë si çifut apo i krishter!”

Ç’indiferetizëm dhe ç’humbje e madhe është për muslimanët të mbeten të painteresuar për adhurimin e haxhit ku kanë mundësi ta purifikojnë zemrën duke u pastruar nga mëkatet! Profeti (s.a.s.) porosit: “Kush vjen në Qaben e madhëruar me qëllim haxhi dhe e kryen haxhin pa bërë mëkate dhe veprime të ndaluara,kthehet në shtëpinë e vet krejt i pastër pa mëkate siç ka lindur nga e ëma!”
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

e) Gdhirja e neteve

Mbushe nga ajo verë, mbushe prapë e na sill!
Të ndalet nata! Ndale natën në vend, o mik!
Lidhma gjumin me zinxhirë, çastet të mos kalojnë!
S’e kuptojnë sekretin e natës, o mik, ata qe flenë!

Njeriu mund t’i hedhë nga vetja shqetësimet materialo-shpirtërore të ditës duke u kthyer në botën e vet të brendshme dhe duke u strehuar nën qetësinë e natës.

Ditët nuk munden ta japin prehjen shpirtërore dhe shëndetësore të natës. Dhe ata që nuk e njohin dhuntinë e natës,e kanë të pamundur ta mendojnë të mirën e ditës!

Për të hyrë në peizazhet hyjnore dhe shpirtërore të natës,është e domosdoshme që nata të përdoret me qëllim të caktuar.

Për njerëzit e zemrës nuk ka kohë më të begatë se qetësia e natës. Duhet që, duke e kaluar natën pjesërisht zgjuar, të përfitohet prej begatisë së saj.
Në lidhje me këtë specifikë, në Kur’an urdhërohet:”I heqin trupat e tyre prej dyshekëve, duke e lutur Zotin e tyre nga frika dhe nga shpresa dhe nga ajo që Ne ua kemi dhënë (pasuria) atyre, ata japin.!” (es-Sexhde, 16)

Si dhe:“ Adhuroje Zotin tënd mëngjes e mbrëmje.Dhe falu për hir të Tij në një kohë të natës, mande adhuroje Atë edhe natën më gjatë. (el-Insan,25-26)

Vlerat që i ka dhënë Zoti natës dhe të fshehtat e vendosura brenda saj janë të panumërta.Sekreti i mënyrës së shprehjes së ajeteve në vijim është një dritare hyjnore e hapur për ne për të na dhënë mundësi të sodisim shumë e shumë të vërteta!

“ Dhe në natën dhe çka ajo tubon, (el-Inshikak,17)

“Pasha natën kur shtrinë errësirën!”(ed-Duha),

“Pasha natën kur ajo ia beh me errësirë.Pasha agimin kur ia shkrep!(et-Tekvir,17-18)

Për besimtarët që kanë arritur pjekurinë, netët janë një pasuri e veçantë si rrjedhojë e qetësisë dhe begatisë së thellësisë së tyre.Ata që e njohin siç duhet vlerën e kësaj pasurie, veçanërisht pas mesit të natës, atëherë kur e gjithë qenia tërhiqet në pushim dhe tërë bota përfshihet nga qetësia, me lutje, adhurime dhe përgjërime të djegura,gjejnë truallin më të begatë të kthimit kah Zoti.

Poeti dhe mistiku i madh Mevlana - Xhelaleddin Rumi i shpreh kështu në vargje në veprën e tij poetike Divani Kebir pasionin dhe ekstazën e jetuar gjatë netëve:

Saki, mbushe kupën me dashuri hyjnore plot!
Lere të dehurin, për buke ç‘i flet kot!
Shërbeje eliksirin të ngopen zemrat e etura!
Gjallesa që noton në det,veç ujit tjetër ç‘do?
Mbushe nga ajo verë, mbushe prapë e na sill!
Të ndalet nata! Ndale natën në vend,o mik!
Lidhma gjumin me zinxhirë,çastet të mos kalojnë!
S‘e kuptojnë sekretin e natës,o mik,ata që flenë!

Në lidhje me kalimin zgjuar të netëve dhe agimeve, Zoti shprehet kështu për robtë e Tij fatlumë të cilët i lavdëron duke thënë se do të meritojnë dhunti hyjnore meqë janë ruajtur prej Tij:“Ata qenë të cilët pak flinin natën.Dhe në syfyr (kah mbarimi i natës) ata kërkonin falje për mëkatet.(edh-Dharijat, 17-18)
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Si dhe:“ Dhe që për hir të Zotit të tyre natën e kalojnë duke i bërë sexhde dhe duke qëndruar në këmbë (falen).!” (el-Furkan, 64)

Në një ajet tjetër, Zoti urdhëron kështu: (E të sheh) Edhe lëvizjen tënde në mesin e atyre që falen.Në të vërtetë, Ai është dëgjuesi, i dijshmi.(esh-Shuara, 218-219)

Në lidhje me këtë ajet, Kadi Bejdaviu thotë kështu:“Kur pesë kohë namaz u bënë farz për ummetin, kurse namazi i natës u kthye në sunnet,Profeti (s.a.s.) ka dalë natën nga shtëpia për të parë se ç’bëjnë sahabet, është përsjellur mes shtëpive të tyre dhe ka vënë re se ato zjenin si koshere bletësh me zërat e këndimit të Kur’anit, zikrit dhe tespihve.”

Allahu i jep më shumë vlerë zikrit (dhikrit) të bërë në kohën e zbardhjes në mbarim të natës, në krahasim me dhikrin e bërë në kohë të tjera, sepse marrja me zikër dhe adhurim në kohën e zbardhjes është më e vështirë se në kohët e tjera.Eshtë për këtë shkak që kalimi zgjuar në kohën e zbardhjes është shprehje e dashurisë së pastër dhe e madhërimit që ndjen robi për Zotin e vet.

Po qe se besimtari mundet ta përdorë natën në mënyrë të qëllimshme dhe përfiton shpirtërisht nga dhikri në kohën e zbardhjes, nata i bëhet më e ndriçuar dhe më e dobishme se dita. Kurse nata e kaluar pa qëllim dhe e dënuar me gjumë, është si shiu që bie mbi gur,det dhe shkretëtirë dhe një humbje e pazëvendësueshme.Edhe dita e një nate të tillë është shpirtërisht e errët.

Po qe se fryma shpirtërore e tevhidit që fillon në zbardhje na i përfshin ditët dhe zemrat,edhe fryma jonë e fundit, domethënë vdekja që është lamtumira e madhe ndaj çdo gjëje në këtë botë, në dashtë Zoti, me frymën shpirtërore të Fjalës së Tevhidit, kthehet në “natë dasme” !

Abdullah bin Amr bin As (r.anhuma) ka bërë të ditur se Profeti (s.a.s.) ia ka tërhequr vëmendjen në këtë mënyrë:“O Abdullah, mos u bëj si filani që, ndërsa vazhdonte të bënte adhurim natën, tani nuk ngrihet më!”

Duke iu drejtuar sahabeve, shokëve të tij, Profeti u ka thënë kështu: “Kini kujdes për adhurimin e natës,sepse është zakoni i njerëzve të mirë para jush!Pa dyshim,ngritja për adhurim natën është pretekst për t‘iu afruar Zotit,pengon nga mëkatet,bëhet kundërshpërblim për gabimet dhe i lehtëson dhimbjet e trupit!”

Nga ana mjekësore është saktësuar se zgjimi natën është me rëndësi edhe për shëndetin e trupit të njeriut. Me të vërtetë, ata që ngrihen nga një gjumë i gjatë, kanë dhimbje koke.Kjo dukuri është rezultat i ngadalësimit të frymëmarrjes dhe mosushqimit të zemrës me sasi të mjaftueshme oksigjeni. Ata që e ndërpresin gjumin, meqë e normalizojnë frymëmarrjen me anë të lëvizjeve, megjithëse flenë pak, ngrihen nga shtrati më të gjallë.

Ndërkaq, edhe nëse urdhrat e fesë që nuk janë për dobi të tilla materiale të kësaj bote, janë vënë me qëllim për të realizuar adhurimin ndaj Allahut, në secilin prej tyre janë të pranishme edhe dobi të tilla materiale. Edhe në namaz, agjërim dhe në adhurime të tjera ka urtësi dhe përfitime materiale të tilla. Por, natyrisht, këto nuk janë shkak i ekzistencës së atyre adhurimeve, por ndikime të anshme të dobishme.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

f) Zikrullah dhe murakabe

“ Ata që besuan dhe me të përmendur All-llahun zemrat e tyre qetësohen; pra ta dini se me të përmendur All-llahun zemrat stabilizohen.”(er-Rad, 28)

Sipas burimit, fjala insan (njeri), sipas një pikëpamjeje, vjen nga fjala nisjan (harresë).

Nisjan është e kundërta e dhikrit (përmendjes, kujtesës) dhe shpreh harresen që është njëra nga dobësitë më të mëdha të njeriut. Kjo e vërtetë është shprehur nga populli me proverbën “kujtesa e njeriut vuan nga harresa”. Rruga më e saktë e zbritjes së harresës në minimum është dhikri.

Për të jetuar në përshtatje me qëllimin e krijimit të vet, njeriu kurrë nuk duhet ta nxjerrë nga kujtesa dhe zemra Krijuesin duke i mbetur besnik aktit të lidhur në Bezmi Elest mes Zotit dhe shpirtrave.

Prandaj, për kompensimin e dëmeve që lindin nga prania e natyrshme e harresës te njeriu, ka nevojë, para së gjithash, për ta mbajtur gjallë vazhdimisht vetëdijen e adhurimit ndaj Allahut, sepse gjëja që përsëritet vazhdimisht e fuqizon vendin e vet në njohje dhe arsye.

Zoti nuk e sheh robin në strukturën e jashtme (në pamje), por në zemër. Prandaj, çdo besimtar, duke e mbrojtur nga indiferentizimi zemrën ku shfaqen vështrimet hyjnore, duhet ta dijë për detyrë ta preokupojë atë me zikër.

Për shkak të kësaj rëndësi që ka zikri (dhikri) mes detyrave të adhurimit, përmendet në më shumë se dyqind vende të Kur’anit. Adhurimi i Allahut në kuptimin e vërtetë të kësaj fjale dhe, në këtë mënyrë, afrimi te Allahu, realizohen në përpjestim të drejtë me pozitën dhe thellësinë e dhikrit në zemër.

Eshtë për këtë arsye që dhikrullah, domethënë meritimi me zemër i të vërtetës së Zotit, është konsideruar dituria më e çmuar. Sepse kjo është dija esenciale që i duhet njeriut.

Në një pjesë të ajeteve mbi çështjen e dhikrit, me qëllim që njerëzit të mos mbeten të privuar nga fryma shpirtërore e dhikrit, Zoti ka urdhëruar:“A nuk është koha që zemrat e atyre që besuan të zbuten me këshillat e All-llahut dhe me atë të vërtetën që zbriti (me Kur’an), e të mos bëhen si ata, të cilëve u është dhënë libri më parë e zgjati koha dhe zemrat e tyre u shtangën e shumë prej tyre janë jashtë rrugës”. (el-Hadid,16)

Dhe:“…e përmendja e All-llahut është më e madhja (e adhurimeve); All-llahu e di ç’punoni ju.” (el-Ankebut, 45)

Dhe:“ Pra ju më kujtoni Mua (me adhurime), Unë ju kujtoj juve (me shprëblim). Më falënderoni e mos Më mohoni. (el-Bekare, 152)

Edhe duke i dërguar Musain dhe Harunin te Faraoni për ftesë, Zoti i ka urdhëruar të mos e harrojnë dhikrin:“ Shko me argumentet e Mia, ti dhe vëllai yt, e mos e hiqni prej kujdesit të përmendurit ndaj Meje.!” (Taha, 42)

Ta përmendësh Allahun, pa dyshim që nuk do të thotë vetëm ta përsërisësh fjalën “Allah”, por që kjo fjalë të zërë vend në zemër që është qendra e ndjenjave.

I Dërguari i Allahut (s.a.s.) porosit:“Ai që e përmend Allahun, me atë që s’e përmend, janë si i gjalli me të vdekurin!”

Dhe:“Shenja e dashurisë ndaj Allahut është dëshira për ta përmendur Allahun!”

Me të vërtetë, personat që shmangen nga dhikri, janë nën kërcënimin hyjnor sepse ndodhen larg dashurisë së Allahut. Në Kur’an thuhet:“ …..Të mjerë janë ata që nga zemërfortësia e tyre nuk përmendin All-llahun, të tillët janë në humbje të qartë. (ez- Zumer, 22)

Për të qenë të qetë nga ky kërcënim, duhet ndodhur vazhdimisht në gjendje dhikri: “ Ti përmende Zotin tënd në vete (heshtas), me respekt e me dro, jo me shprehje të larta, (përmende) në mëngjes e në mbrëmje dhe mos u bër prej atyre që nuk kanë kujdes. (el-A’raf, 205)

Në ajete është shprehur kështu në lidhje me rrezikun e shmangies dhe largimit nga dhikri:“ Kush mbyll sytë para këshillave të Zotit, atij ia shoqërojmë një djall që nuk i ndahet kurrë.”

“E ata (djajt) do t’i shmangin nga rruga e drejtë, kurse (jobesimtarët) mendojnë se janë duke i udhëzuar.”

“E kur të vijë ai (jobesimtari) para Nesh, do të thotë: “Ah, të kishim qenë larg mes vete sa Lindja me Perëndimin; sa shok i keq je ti!”(ez-Zuhruf, 36-38)

Dhe: “kush ia kthen shpinën udhëzimit Tim, do të ketë jetë të vështirë dhe në ditën e kijametit do ta ringjall të verbër.

Ai (që nuk besoi) do të thotë: “Zoti im, përse më ngrite të verbër, kur unë isha me sy?”

Ai (All-llahu) thotë: “Ashtu si i harrove ti argumentet Tona që t’i ofruam, ashtu je ti i harruar sot”. (Taha, 124-126)
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Morali dhe vetitë e bukura janë të posaçme vetëm për atë që frikësohet nga Zoti, që e do shumë Atë dhe që e përmend shumë Atë! Allahu i Lartë urdhëron: “Lartmadhëri të merituar i shprehin Atij shtatë qiejt e toka dhe çka ka në to, e nuk ka asnjë send që nuk e madhëron (nuk i bën tesbihë), duke i shprehur falënderim Atij, por ju nuk e kuptoni atë madhërim të tyre (pse nuk është në gjuhën tuaj). Ai është i butë dhe fal shumë.” (el-Isra, 44)

Në një hadith të shenjtë, në lidhje me dhikrin dhe vlerat e kuvendeve të dhikrit, Profeti ynë (s.a.s.) ka thënë kështu:“Allahu i Lartë urdhëron:Unë e trajtoj robin tim sipas pandehmës së tij për mua. Kur ai me përmend mua, unë jam bashkë me te. Po qe se ai me përmend brenda vetës, edhe unë e përmend. Po qe se ai me përmend mua brenda një grupi njerëzish, unë e përmend brenda një grupi më të dobishëm se ai!"

I Dërguari i Allahut(s.a.s.) i pyeti kështu sahabet,shokët e tij:“A t‘ju tregoj se cili është veprimi juaj më i pastër para Allahut,se cila është grada juaj me e lartë,se cila është,për ju,me e dobishme se dhënia e arit dhe argjendit,se cila është më e dobishme se ta vrisni ju armikun kur të përballeni me të ose t‘ju vrasë ai?”

Ata iu përgjigjën:“Na e trego, o i Dërguari i Allahut!”
“Është ta përmendni Allahun!” - Tha i Dërguari i Allahut.
Përmendja (dhikri-zikri) e Allahut mund të bëhet edhe individualisht, edhe në grup.
Kështu, Muavije (r.a.) u afrua pranë një grupi njerëzish të mbledhur në formë rrethi në një skaj të xhamisë dhe i pyeti:
“Pse jeni mbledhur këtu?”
“U mblodhëm për ta përmendur Allahun!”
Ai i pyeti përsëri:
“Thomëni, për dashuri të Allahut, a jeni ulur këtu vetëm për ta përmendur Allahun?”
“Po, jemi ulur vetëm me këtë qëllim!” - I thanë.
“Pse po rrini këtu?”
Ata i qenë përgjigjur:“Po rrimë për ta përmendur dhe lavdëruar Allahun që na ka favorizuar me Islamin!”
Atëherë i Dërguari i Allahut (s.a.s.) u pati thënë:
“Me thoni, në emër të Allahut, me të vërtetë jeni ulur këtu vetëm për ta përmendur Allahun?”
“Po, - i qenë përgjigjur sahabet, - vallahi, për këtë qëllim jemi ulur!”
Dhe i Dërguari i Allahut (s.a.s.) u pati thënë:“Unë nuk u betova sepse nuk ju besova, por thashë kështu sepse me erdhi Xhebraili e më tha se Allahu i Lartë krenohet me ju para engjëjve!”

I Dërguari i Allahut (s.a.s.) i mësonte dhe praktikonte sahabet, shokët e vet, në edukimin shpirtëror sipas mundësive të secilit. Biseda mes tij dhe Ummu Hani është nga shembujt e bukur të kësaj.

Vajza e Ebu Talibit, Ummu Hani (r.anha) iu drejtua të Dërguarit të Allahut (s.a.s.) dhe e pyeti:“O i Dërguari i Allahut! Unë u plaka dhe u dobësova. A mund të më këshillosh një adhurim që të mund ta bëj ku të jem ulur?”

I Dërguari i Allahut (s.a.s.) e këshilloi:“Thuaj njëqind herë“subhanallah”, njëqind herë “elhamdulil’lah” dhe njëqind herë “la ilahe il’lallah”!”

Ndër dhikret, vend të veçantë ka thënia kolektive e Fjalës së Njësisë. Për këtë tërhiqet vëmendja veçanërisht në hadithin e rrëfyer nga Sheddad bin Evs (r.a.):
Një radhë, kur ndodheshim pranë të Dërguarit të Allahut (s.a.s.), na pyeti:“A keni të huaj mes jush?”
Me “të huaj” e kishte fjalën për ndjekësit e Librit, hebrenjtë dhe krishterët.
“Jo, s’kemi, o i Dërguari i Allahut!” - I thamë.
Atëherë, i Dërguari i Allahut urdhëroi të mbylleshin dyert dhe na tha:“Ngrini duart dhe thoni “La ilahe il’lallah”!”
Sheddad bin Evsi e tregon kështu vazhdimin e këtij kuvendi:I ngritëm duart dhe thamë “La ilahe il’lallah”.

Pas kësaj, i Dërguari i Allahut i uli duart dhe u lut kështu:“Lavdi Ty, Allahu im! Zoti im, me këtë fjalë më dërgove mua, më urdhërove ta them (dhe të veproj sipas saj) dhe, për këtë, me premtove xhennetin. Ti kurrë nuk e kthen fjalën!”
Pastaj, i Dërguari i Allahut (s.a.s.) u tha kështu shokëve:“Qofshi të përgëzuar! Allahu i Lartë ju ka falur!”

Në një hadith tjetër thuhet kështu:“La ilahe il‘lallah është një fjalë me vend dhe vlerë shumë të lartë pranë Allahut. Atë që e thotë këtë fjalë me sinqeritet dhe besnikëri të plotë, Allahu e ve në xhennet. Kurse atij qe nuk e beson por e thotë vetem me gojë, i ruhet pasuria, por nesër, kur të takohet me Allahun, Allahu do t‘i kërkoje llogari!”


Të tërheq vëmendjen edhe ky hadith profetik që shpreh domosdoshmërinë e ndodhjes çdo çast në vetëdijen dhikrullah dhe murakabe:“Mos u zhytni në biseda të panevojshme duke e harruar Allahun, sepse bisedat e shumta të bëra duke e harruar Allahun, e ngurtësojne zemren. Kurse personi që është më larg Allahut,është ai që i është ngurtësuar zemra!”

Siç shihet, dhikrullah është mësuar, sugjeruar dhe nxitur shumë herë nga i Dërguari i Allahut personalisht.Sa më shumë që ta ndjejmë dhe ta kuptojmë Zotin tonë me thellësi në jetën e kësaj bote,në atë masë do të bëhemi të merituar të bashkimit hyjnor në jetën tjetër, ahiret.

Dashuruesit ndjejnë nevojë për t’i përmendur të dashuruarit në raport të drejtë me forcën e dashurisë që ndjejnë për ta. Nga ana tjetër, edhe përmendja vetë e shton dashurinë e ndjerë ndaj të dashuruarit. Ata që përfitojnë nga kënaqësia e besimit, sa më tepër të përparojnë në këtë drejtim, aq më shumë u shtohen edhe dëshirat, edhe përmendjet.

Ata që në çdo rast e në çdo situatë ndodhen vazhdimisht në gjendje dhikri, zhyten në urtësitë e krijimit të qiejve e të tokës, meditojnë dhe luten:“... Zoti ynë, Ti nuk i krijove kot këto! Ne të madhërojmë Ty! Mbrona nga vuajtja e xhehennemit!” (Al-i Imran, 191)

Jetesa me besim dhe bashkimi me Zotin me një besim të plotë kalojnë përmes dhikrit.Sepse njeriu vdes siç ka jetuar dhe ringjallet siç ka vdekur.Në hadithin profetik thuhet: “Në ditën e kiametit, njerëzit do të ringjallen në ate gjendje siç kanë vdekur!”

Asnjë gjë nuk mund të arrijë ta kënaqë dëshirën afektive dhe të meditimit të njeriut në nivelin e njohjes së ekzistencës së Qenies së Domosdoshme i cili është Sunduesi dhe Rregulluesi i gjithësisë.Sepse, siç thuhet në ajetin kur’anor: “Zemrat arrijnë ngopjen dhe kënaqesinë vetem me përmendjen e Allahut!” (er-Rad,28)
 

Irfan CANA

Anëtar i ri
Anëtar
Dec 16, 2011
Postime
1,855
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

çështja vërtet e madhe dhe plotë vlerë.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

g) Ndjenja e afërsisë ndaj Resulullahut (s.a.s.) dhe salavati sherifë

Ne e kemi të pamundur ta njohim plotësisht brenda kapacitetit dhe mundësisë njerëzore Profetin tonë (s.a.s.), i cili është një mrekulli krijimi. Mbresat e marra nga kjo botë mbeten të pamjaftueshme për ta shpjeguar dhe njohur atë. Ashtu siç është e pamundur të futet oqeani në një gotë me ujë,nuk është e mundur as të njihet Drita Muhammediane ashtu siç duhet.Si shprehje e kësaj të vërtete, në Kur’an urdhërohet: “Pa dyshim,Allahu dhe engjëjt i bëjnë shumë salat Profetit. O besimtarë, edhe ju bëjini salat Atij dhe jepini selam me një nënshtrim të plotë!” (el-Ahzab, 56)

detyrueshëm.Lutja dhe përshëndetja për Profetin për të cilin luten dhe të cilin e përshëndesin Allahu bashkë me engjëjt, është një domosdoshmëri besimi. Zoti ynë thotë kështu në Kur’an: “(O i Dërguar!) Thuaju: “Po që se pretendoni se e doni Allahun, ndiqmëni mua që Allahu t’ju dojë dhe t’jua falë mëkatet!” (Al-i Imran, 31)

Është e padiskutueshme se kur besimtari, përballë dashurisë ndaj të Dërguarit të Allahut (s.a.s.), i zbraz rrëqethjet hyjnore nga të gjitha linjat dhe pamjet frymore, subjektive e egoistike,do të thotë se ka hyrë në rrugën e marrjes pjesë nga dashuria dhe personaliteti shembullor i tij.

Burrat e zemrës së ummetit të cilët, duke marrë pjesë nga personaliteti i bekuar i të Dërguarit të Allahut (s.a.s.), janë shkrirë dhe humbur në personalitetin e tij, kanë shpalosur shembuj të bukur të dashurisë për të Dërguarin e Allahut (s.a.s.).

Ata që e arrijnë burimin e dashurisë te i Dërguari i Allahut, jetojnë gjer në kiamet si miq të ummetit, bashkësisë së Muhammedit dhe, pas jetës së tyre të vdekshme kujtohen vazhdimishtme mëshirë dhe lutje. Ja dy nga të pasionuarit e panumërt ndaj të Dërguarit Allahut.

Profeti dërgoi mësues në fiset përreth për ta përhapur fenë e së drejtës dhe për t’ua mësuar atë njerëzve. Por disa prej këtyre mësuesve qenë tradhtuar dhe vrarë. Njëra nga këto ngjarje pati ndodhur në ngjarjen Rexhi.

Fiset Adal dhe Kare kërkuan nga i Dërguari i Allahut mësues që t’ua mësonin Islamin. Ai dërgoi një ekip prej dhjetë vetësh. Kur ekipi në formë karvani arriti në zonën Rexhi, ra në pritë.Tetë prej tyre u vranë, kurse dy u zunë robër dhe iu dërguan politeistëve mekas.Robërit ishin sahabet Zejd dhe Hubejd (r.anhuma). Të dy u vranë nga politeistët mizorë.

Para se ta vrisnin Zejdin, e pyetën: “A nuk do të deshe që, në shkëmbim të jetës, të shihje në vendin tënd pejgamberin tënd?”
Zejdi (r.a.) e pa me keqardhje Ebu Sufjanin që ia bëri këtë pyetje dhe iu përgjigj: “Jo vetëm që s’dua të ndodhet këtu pejgamberi im që e dua si fëmijët e mi, por as dhe t’i ngulet një gjemb në këmbë!”

Ebu Sufjani ngriu para kësaj shfaqjeje dashurie.“Çudi, me të vërtetë!” - Tha ai. “Unë s’kam parë gjer më sot në jetën time dikë që ta duan sa ç’e duan Muhammedin shokët e vet!” Pastaj shkuan te Hubejbi (r.a.). Atij i thanë se do të shpëtonte po të hiqte dorë nga feja.Hudejb (r.a.) u tha: “Edhe sikur të ma falni botën, nuk heq dorë nga feja!”

Pastaj ia bënë edhe pyetjen që i bënë Zejdit dhe morën të njëjtën përgjigje. Ndërkaq, Hubejbi pati një dëshirë të fundit para vdekjes: “T’i dërgonte përshëndetje me dashuri të Dërguarit të Allahut!” Mirëpo, me kë do t’ia dërgonte? Pranë s’kishte asnjë musliman! I ngriti sytë me dëshpërim drejt qiellit dhe, me përgjërim,tha: “Allahu im! Këtu s’ka asnjë njeri që t’ia çojë përshëndetjen të dërguarit Tënd! Dërgoja Ti përshëndetjen time!”

Në këtë çast, i Dërguari i Allahut (s.a.s.) po rrinte në Medine së bashku me shokët, të cilët e dëgjuan atë të thoshte pa iu drejtuar kujt: “Ve alejhisselam!” Shokët e pyetën me habi:“O i Dërguari i Allahut, përshëndetjes (selamit) të kujt iu përgjigje?”-“Selamit të vëllait tuaj, Hubejb!” - U tha ai.

Më në fund, pabesimtarët i vranë të dy sahabet duke i vënë nën tortura të rënda. Njëra nga fjalët e thëna nga Hubejbi ndërsa po vdiste është shumë e kuptimshme: “Nëse vdes si musliman, ç’rëndësi ka nëse vdes kështu apo ashtu?

Ja, pra, ashku dhe guximi i sahabeve, shokëve të Profetit. Ndërsa një tabllo e tillë torturash na rrëzon ne në tmerr, ata që e donin të Dërguarin e Allahut me pasion, kurrë nuk dridheshin para një pamjeje të tillë. I gjithë halli i tyre ishte të meritonin vëmendjen e të Dërguarit të Allahut!

Edhe shembulli në vijim ku shpaloset malli dhe dashuria për të Dërguarin e Allahut (s.a.s.), sa mësimdhënës është për ne! Abdullah bin Zejd el-Ensari (r.a.) shkoi te i Dërguari i Allahut (s.a.s.) dhe i tha duke qarë: “O i Dërguari i Allahut! Ti je më i dashur për mua se vetja ime, malli dhe pasuria ime, se fëmijët dhe familja ime! Po të mos ishte e mira për të ardhur këtu e për të parë ty, do të dëshiroja të vdisja!”

Profeti (s.a.s.) e pyeti: “Pse qan?”
Ensariu iu përgjigj: “O i Dërguari i Allahut! Qaj sepse mendoj që do të vijë një ditë që edhe ti do të vdesësh,edhe ne do të vdesim dhe, ndërsa ti do të jesh në pozita të larta bashkë me profetët e tjerë, ne,edhe sikur të hyjmë në xhennet, do të mbetemi në pozita të ulta!”

Oqeani i mëshirës, Profeti ynë (s.a.s.), nuk i dha përgjigje, por ndenji ashtu, i heshtur. Në këtë mes, zbriti ajeti që thoshte: “Kush u bindet Allahut dhe të Dërguarit të Tij, ja,ata do të jenë së bashku me profetët, besnikët, dëshmorët dhe të mirët, të cilëve Allahu u ka dhënë dhunti. Ç’miq të mirë që janë ata!” (en-Nisa, 69)
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Arritja e përkryerjes tek njeriu është, si rezultat i respektimit të kritereve dhe veçorive ndjesore, i mundur me përftimin e një cilësie përkryerjeje duke u çliruar nga vetitë e ulta.

Parimet themelore në edukimin mistik

Janë disa parime të përcaktuara nga Hz. Abdulhalik Guxhdevani Janë disa parime të përcaktuara nga Hz. Abdulhalik Guxhdevani (k.s.), një nga autoritetet e tasavvufit, mistikës islame.Posaçërisht në metodën e udhëtimit mistik (sejru suluk) të ndjekur nga rruga Nakshí,domethënë nga rruga e edukimit moralo-shpirtëror që ka për synim arritjen në nivelin cilësor të njeriut të përkryer (kamil) duke u çliruar nga vetitë e ulta,respektimi i këtyre parimeve përmban një rëndësi përjashtimore.

Këto parime mund t’i radhisim kështu:

1) Hush der dem (vetëdije në çdo çast): Te jesh i zgjuar menderisht dhe shpirterisht ne cdo frymemarrje.

2) Nazar ber kadem (vështrim mbi hap): Ta mbash syrin te maja e këmbës.

3) Sefer der vatan (udhëtim për në vatan): Në çdo hap të udhëtosh drejt Zotit.

4) Halvet der enxhumen (veçim nga turma): Të ndodhesh së bashku me Zotin edhe mes turmës.

5) Jad-kerd (përgatitje e zemrës; zemër përkujtuese): Zemra të bëhet përkujtuese.

6) Baz-gesht (kthim pas, prapsje): Kërkesa dhe synimi të jenë vetëm pëlqimi i Allahut.

7) Nigah-dasht (vështrim i ngulur): Të mbrohesh nga vështrimet djallëzore dhe epshore.

8) Jad-dasht (përkujtim i ngulur): Ta dish veten vazhdimisht para Zotit.

9) Vukuf-i zamani (zotërim kohor): Ta zotërosh veten në çdo çast dhe ta shfrytëzosh mirë kohën.

10) Vukuf-i adedi (zotërim sasior): Të kesh kujdes dhe të respektosh numrin e dhikreve.

11) Vukuf-i kalbi (zotërim ndjesor): Zemra të preokupohet vazhdimisht me përmendjen hyjnore dhe në dhikr të priresh nga zemra.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

Mendojmë se është e dobishme të qëndrojmë shkurt mbi këto parime të çmuara.

1) Hush der dem (vetëdije në çdo çast): Të jesh i zgjuar mendërisht dhe shpirtërisht në çdo frymëmarrje.

Mevlana Sadeddin Kashgari e përkufizon kështu këtë kriter:“Të mos biesh në indiferentizëm(harresë, shkujdesje) as duke kaluar nga një frymëmarrje në tjetrën, madje, dhe të ndodhesh vazhdimisht në prani të Allahut.”

Të jesh i zgjuar në çdo frymëmarrje do të thotë që dhakiri,ai që bën dhikr, përmendësi i Allahut,të mos e heqë mendjen nga Allahu as gjatë dhikrit,as dhe gjatë kohëve të tjera.Shpëtimi i frymëmarrjeve nga indiferentizmi (harresa, shkujdesja) i fal zemrës prehje.Ndodhja e zemrës në prani të Allahut në çdo frymëmarrje varet nga rigjallërimi i frymëmarrjeve me begatinë e bindjes ndaj Allahut. Kur zemra e një njeriu arrin vetëdijen dhe prehjen e ndodhjes së bashku me Allahun,në vartësi të kësaj vërehet përmirësim edhe në qëndrimet dhe sjelljet e tjera.

2) Nazar ber kadem (vështrim mbi hap):Ta mbash syrin te maja e këmbës.Kjo do të thotë të ecësh duke e mbajtur vështrimin te maja e këmbës.Me qëllim që syri dhe,lidhur me të,zemra e udhëtarit ose nxënësit të udhës mistike të mos kapen tepër pas gjërave përreth,ai duhet të ecë duke parë në majë të këmbëve, sepse interesimet për vanitetet që e kalojnë masën e nevojshme, e shpërndajnë dhe e çrregullojnë qetësinë dhe prehjen e zemrës, për pasojë, mes tij dhe Zotit formohet pengesë.

Në vetvete,kjo mënyrë veprimi është zbatim i mënyrës së ecjes së Profetit (s.a.s.). Kur ishte duke ecur,Profeti nuk shihte përreth pa nevojë; përgjithësisht, ecte pa ndalesa dhe serioz duke parë në majë të këmbëve sikur të ishte duke zbritur një tatëpjetë.Pra, ky parim është marrë nga morali shembullor i të Dërguarit të Allahut (s.a.s.).

Me të vërtetë,ku të shohë syri,aty sheh edhe zemra.Filmat e xhiruar nga syri si të ishte kamerë,në shumicën e kohës e preokupojnë zemrën pa nevojë. Këto shikime zënë vend të panevojshëm në arkivin e zemrës. Prandaj, që zemra të mund të mbetet e paqtë nga çorientimi dhe çrregullimi,varet,nga një aspekt, nga cilësia e pamjeve të reflektuara te ajo.

Sepse kur zemra e udhëtarit ose nxënësit të udhës mistike kapet pas vaniteteve, fillojnë dyshimet dhe lëkundjet.Po qe se përzihet mes indiferentëve, në zemër i reflektohen shqetësimi i zemrave të tyre të ngurta,veset e tyre të këqija, mendimet e tyre të prishura. Dhe kjo është tejet e rrezikshme.

Prandaj, udhëtari ose nxënësi i udhës mistike,jo vetëm duhet të ecë duke vështruar majat e këmbëve me një mënyrë dhe edukatë që u ka hije njerëzve të thjeshtë e kokulur, por duhet t’u kushtojë kujdes vështrimeve të veta edhe në kohë të tjera.Në ecjen duke parë në majat e këmbëve ka thjeshtësi, edukatë, kufizim, ruajtje e syrit nga harami dhe lidhje pas sunnetit të të Dërguarit të Allahut (s.a.s.).
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

3) Sefer der vatan (udhëtim për në vatan): Në çdo hap të udhëtosh drejt Zotit.Ky parim shpreh faktin që, krahas udhëtimit të nisur për të arritur te një myrshid (prijës shpirtëror) i përkryer,udhëtari ose nxënësi i udhës mistike, duke u çliruar nga morali i keq dhe dendësia (intransparenca) e mëkateve, të priret kah morali i bukur dhe ndjenjat e holla,domethënë,kah cilësia e tij origjinale.

Duke mos e parë në asnjë kohë të mjaftueshme gjendjen ku ndodhet,udhëtari ose nxënësi i udhës mistike duhet të përpiqet për të arritur në një gjendje më të mirë ose duhet për të kaluar nga një pozitë shpirtërore në një pozitë tjetër shpirtërore më të lartë.

Hz. Ebu Osman el-Magribi ka thënë:“Udhëtari duhet t’i braktisë dëshirat dhe imagjinatat e të kthehet në adhurimin dhe bindjen ndaj Allahut.Me shprehjen “sefer der vatan” është fjala jo për udhëtimin nga një vend në një vend tjetër, por për arritjen e njeriut në botën e tij të brendshme te Allahu (xh.xh.).Kur udhëtari ose nxënësi i udhës mistike gjen një prijës të përkryer, e lë udhëtimin formal dhe fillonudhëtimin përmajtësor, në botën e vet shpirtërore.”

Me këtë parim të udhëtimit mistik, si profeti Ibrahim (a.s.) që thoshte “Unë po shkoj te Zoti im” (es-Saffat, 99), arrin vetëdijen e vajtjes hap pas hapi te Zoti.


4) Halvet der enxhumen (veçim nga turma): Të ndodhesh së bashku me Zotin edhe mes turmës.E thënë ndryshe, të ruash vetëdijen e qenies së bashku me Zotin edhe kur të jesh mes popullit. Pra,ndërsa ndodhet në dukje mes njerëzish dhe në marrëdhënie reciproke me ta e duke u preokupuar me punët e përditshme, udhëtari ose nxënësi i udhës mistike duhet të bëhet i ndërgjegjeshëm se në botën e vet shpirtërore ndodhet bashkë me Zotin e Lartë.

Për rrjedhojë, e vazhdon qenien bashkë me Zotin pa i dhënë të kuptojë gjë mjedisit përreth dhe, në të njëjtën kohë, nuk i lë mangët as detyrimet e jetës njerëzore. Me të vërtetë,fjala e urtë “dora në dëborë,zemra te ai (ajo) që do” (dora e ftohtë, zemra e ngrohtë) e shpreh këtë gjendje në mënyrë shumë koncize.Në Kur’an,Zoti i karakterizon kështu robtë me këtë ndërgjegje zemre: “Ata janë njerëz që as tregtia, as shitblerja nuk mund t‘i pengojnë për ta kujtuar Allahun, për të falur namaz dhe për të dhënë zeqat. Ata kanë frikë nga ajo ditë kur zemrat dhe sytë do të çapëlohen!” (en-Nur, 37)

Në nakshizëm, kuvendi dhe shoqërizimi janë bazë.Prandaj, jo veçimi në një vend të qetë dhe mbyllja në vetvete,por vazhdimi i gjendjes së veçimit me zemër së bashku me Zotin edhe kur personi ndodhet në dukje mes turmave, është parë më i konsiderueshëm.
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

5) Jad-kerd (përgatitje e zemrës; zemër përkujtuese): Zemra të bëhet përkujtuese,të kthehet në dhakir (dhikërbërës).Pasi të nxirren nga zemra me anë të rrugës së mohimit dhe pohimit (rrugës së dhikrit la ilahe il’lallah) të gjitha ndotjet e vaniteteve të kthyera në zemër në një lloj idhulli, në zemër fiksohet mendimi se Allahu është synimi i vetëm.

Në përfundim të shpërndarjes nga zemra në të gjithë trupin të nxehtësisë së këndshme të dhikrit,ndjenjat e larta që ndodhen të mbyllura në nënvetëdijen e njeriut marrin gjallëri, shndërrohen në vetëdije dhe arrijnë konsistencën për t’u reflektuar në sjelljet. Sepse nuk mund të mendohet që njeriu që e ka mendjen dhe dhikrin një me Allahun, të mbetet pa pjesë nga vetitë e moralit hyjnor, si mëshira, durimi, bujaria dhe falja.

Kurse të gjitha këto janë nga kushtet e domosdoshme të mundësisë për t’u bërë njeri i përkryer (kamil). Prandaj, sjellja e zemrës në gjendje të zgjuar me anë të dhikrit është një nga parimet më të rëndësishme të tasavvufit ose mistikës islame.

6) Baz-gesht (kthim pas, prapsje): Kërkesa dhe synimi të jenë vetëm pëlqimi i Allahut.Është thellimi në meditimin e dhikrit të bërë në fund të dhikrit mohim-pohim (la ilahe il’lallah),duke thënë: Allahu im, synimi im je vetëm Ti dhe ajo çka pres prej Teje është vetëm pëlqimi Yt!”

Kjo,me qëllim që, duke e dendësuar kuptimin e mohim-pohimit, e fshehta e tevhidit të shtresohet në zemër me kuptimin e saj të vërtetë.Kështu, duke u mohuar dhe hedhur poshtë të gjitha qëllimet dhe dëshirat të cilat janë perde (pengesë) mes robit dhe Allahut, formohet ngopja dhe kënaqja ndjesore (e zemrës).

Nga ana tjetër, duke i kundërshtuar dhe hedhur poshtë edhe shqetësimet e mundshme që mund të lindin në zemër si, p.sh., për të kapërcyer etapa me anë të stërvitjeve shpirtërore si dhikri apo për të merituar aftësi parashikuese (keramet),mendimi se qëllimi i vërtetë është fitimi i pëlqimit të Allahut qëndiset edhe një herë tjetër në zemër!

Pasi kuptimi i dhikrit të bërë në këtë formë, zë vend mirë në vetëdije dhe reflektohet në jetë, fiksimet e përkohshme dhe relative e humbin rëndësinë dhe në çdo gjë nisin të vëzhgohen shfaqjet hyjnore!

7) Nigah-dasht (vështrim i ngulur): Të mbrohesh nga vështrimet djallëzore dhe epshore.Është mbrojtja e syrit që të mos shohë gjëra të papërshtatshme dhe e mendjes nga kredhja në mendime të këqija dhe, duke e mbajtur vazhdimisht nën kontroll zemrën e cila është vendvështrimi i Zotit,të pengohet pushtimi i saj nga vanitetet.

Një synim tjetër i tasavvufit është mbrojtja e zemrës nga kujtimet negative dhe mendimeve mëkatare, ndërkaq që kjo është një punë shumë e vështirë. Personi që bëhet i suksesshëm këtu,do të thotë se e merr frytin e vërtetë të tasavvufit!
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

8) Jad-dasht (përkujtim i ngulur):Ta dish veten vazhdimisht para Zotit.Është parimi sipas të cilit robi duhet ta mbajë vazhdimisht në mendje se ndodhet në praninë shpirtërore të Zotit dhe me këtë vetëdije,t’u kushtojë kujdes veprimeve të veta.Kësaj i thuhet edhe “murakabe”, kontroll i brendshëm ose vetëkontroll.

Në Kur’an,Zoti urdhëron:“Pa dyshim, Ne e krijuam njeriun dhe e dimë se ç‘i pëshpërit atij nefsi (vetvetja). Ne jemi me afër tij se damari i qafës që i rreh!” (el-Kaf, 16)

Prandaj duhet që kurrë të mos humbet ndjenja e mirësisë (ihsan), domethënë vetëdija se Zoti e sheh robin për çdo çast dhe ia di çdo gjendje. Me të vërtetë, kjo ndjenjë është si një blind i i qëndrueshëm përballë mëkateve, sepse si mund të kryejë mëkate njeriu duke e ditur veten në praninë hyjnore dhe zemrën, bashkë me Allahun?

9) Vukuf-i zamani(zotërim kohor):Ta zotërosh veten në çdo çast dhe ta shfrytëzosh mirë kohën.Është llogaritja nga pikëpamja e “efektivitetit” ose “indiferentizmit” të çdo ore të kaluar dhe shfrytëzimi i mirë i kohës.

Udhëtari ose nxënësi i udhës mistike duhet ta dijë mirë vlerën e kohës ku ndodhet dhe, duke i braktisur gjërat e panevojshme, duhet ta veçojë kohën për gjënë më të çmuar. Edhe në çështjen se në ç’nivel e vlerësoi kohën,duhet ta marrë shpesh veten në llogari.

Në një kuptim tjetër, ky parim është që udhëtari ose nxënësi i udhës mistike duhet të ketë dijeni çdo çast për gjendjen e vet dhe duke e ditur se gjendja e vet e bën të domosdoshëm falenderimin apo kërkesën për falje, duhet të veprojë sipas kësaj domosdoshmërie.

Me të vërtetë,udhëtari duhet të bëjë llogarinë një për një të punëve që ka kryer ditën dhe natën, ta falenderojë Allahun që ia mundësoi të kryejë punë të mira (salih), të përpiqet për të shkuar më tej dhe duhet t’i drejtohet Allahut i penduar duke bërë pendesë për gabimet.

Ai duhet t’i njohë si një rast të favorshëm dhe pasuri çdo çast tejet të çmuar të jetë - gjatësisë së vet,si dhe kohët e veçanta kur Zoti i jep begati të posaçme dhe të bëjë përpjekje me të gjitha mundësitë që, mes zgjuarsisë shpirtërore, t’i njohë e t’i rivlerësojë ato!

Shkurt,duke bërë llogarinë e çdo çasti e të çdo gjendjeje,duke falenderuar për çastin dhe gjendjen e kaluar në qetësi,kënaqësi e prehje,të bëjë pendesë për kohët e konsumuara në indiferentizëm.E shprehur ndryshe, udhëtari ose nxënësi i udhës mistike duhet ta vazhdojë pendesën në gjendje ngushtice dhe falenderimin në gjendje çlirimi.

Personi që ruhet nga indiferentizmi në këtë mënyrë, duke u çliruar nga dyshimi për të kaluarën dhe shqetësimi për të ardhmen, preokupohet me gjallërimin e gjendjes që është duke e jetuar, gjë që e shpreh edhe parimi mistik, sipas të cilit “sufiu duhet të jetë i biri i kohës”!
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

10) Vukuf-i adedi (zotërim sasior):Të kesh kujdes dhe të respektosh numrin e dhikreve.Prijësit e përkryer i japin udhëtarit ose nxënësit të udhës mistike dhikre në një sasi të caktuar sipas gjendjes moralo-shpirtërore të tij.

Sepse që dhikri të japë rezultatin e shpresuar,duhet të plotësojë një numër përsëritjesh të caktuar ose,në mund të thuhet kështu,të plotësojë një dozazh të caktuar. Prandaj që nxënësit të mos i shpërndahet vëmendja dhe zemra të mos i bjerë në dyshime e lëkundje, ai duhet t’i respektojë kriteret dhe numrin e dhënë nga myrshidi.

Sepse, sado që në dhikër janë të rëndësishëm përparësia dhe cilësia, kur dhikri nuk ka vlerë sasiore, domethënë një kufi dhe masë të caktuar, disa herë mund të duken shqetësime mendore dhe ndjesore. Si në çdo gjë tjetër, edhe në dhikër, kjo gjendje është rezultat i gabimeve që ka mundësi të lindin nga teprimi dhe mungesa e masës.

Prandaj,duhen bërë përpjekje për ta kryer dhikrin në formën më të bukur edhe si cilësi, edhe si sasi. Sepse respektimi i numrit në dhikër nuk është numrimi për numrim, por,në kornizën e numrit,thellimi i “dhikrit të zemrës” (dhikrit të ndjerë). Ndërkaq, kjo jo vetëm s’është pengesë për cilësinë e dhikrit,por,në të vërtetë, kuptohet se është një kusht që e përforcon atë.Me të vërtetë, në dhikrin e bërë ndërsa mendja është e mbushur plot mendime të ndryshme, kurse zemra, e paqetë për shkak të dyshimeve të llojllojshme, edhe respektimi i numrit shpesh është i pamundur.

Prandaj,krahas mbrojtjes së mendjes nga shpërndarja dhe përqëndrimit të vëmendjes mbi kuptimin e dhikrit, respektimi edhe i numrit të dhikrit është, në të njëjtën kohë, shprehje e seriozitetit të treguar për këtë punë!

11) Vukuf-i kalbi (zotërim ndjesor): Zemra të preokupohet vazhdimisht me përmendjen hyjnore dhe në dhikr të priresh nga zemra.Kjo do të thotë që ndjenja e mirësisë (ihsan) të kthehet në vetëdije të vazhdueshme.Udhëtari ose nxënësi duhet ta kontrollojë zemrën në çdo rast që i mundësohet, duhet të shohë se në ç’gjendje ndodhet ajo.

Sepse arritja e vërtetë në dhikër është që zemra të dijë se ç’po bëhet dhikër.Dhikri nuk është përsëritje fjalësh të thata që s’zbresin nga goja në zemër! Prandaj, gjatë dhikrit udhëtari apo nxënësi duhet të jetë në gjendje vetëkontrolli, duhet të bëjë përpjekje që ta përqëndrojë tërë vëmendjen mbi atë që po bëhet dhikër.

Zotërinjtë e lartë thonë se zotërimi ndjesor,domethënë përqëndrimi i vëmendjes mbi zemër është kusht në dhikër.Për të mund ta shijuar përmbajtjen e vërtetë të dhikrit, duhet që t’i drejtohesh Allahut me të gjithë qenien, veçanërisht me zemrën!

Në Kur’an,Allahu i Lartë urdhëron: “Përmende emrin e Zotit tënd dhe kthehu nga Ai me të gjithë qenien tënde!” (el-Muzzemmil, 8)
 

ymer prizreni

Anëtar i ri
Anëtar
Jul 1, 2011
Postime
1,873
Pikët
0
Përgjigje e: Edukimi shpirtëror

D. Prijësi i përsosur dhe medodat e orientimit.

1) Prijësi i përkryer (Murshid - I- Qamil)

Besimtari që përparon në rrugën shpirtërore,përballet me shfaqje shumë të ndryshme.Sepse zemra e njeriut është si oqean.Ujrat e këtij oqeani janë disa herë shumë të qeta,kurse disa herë në gjendje furtune me dallgë të tmerrshme. Prandaj,për ta kaluar oqeanin dhe për të arritur në bregun e shpëtimit,sa ç’ka nevojë që anija të jetë e fortë dhe e qëndrueshme, ka nevojë edhe që kapiteni të jetë i aftë.

Po qe se kapiteni nuk e komandon dot anijen gjatë furtunave,ajo groposet në thellësitë e oqeanit.Shfaqje të tilla pothuaj s’duken te ata që ndodhen ende në krye të rrugës.Por sa më tepër që të dalin në det të hapur,fillojnë ta tregojnë veten një sërë shfaqjesh që s’dihet nëse janë hyjnore apo djallëzore,disa variacione shpirtërore që ndryshojnë nga individi në individ, dhe një sërë gjendjesh të emërtuara inkibad dhe inbisat.

Ja, për përcaktimin dhe parandalimin e këtyre gjendjeve është nevoja e udhëzimit të një prijësi të mençur e të përkryer.Për të arritur në këtë orientim, çdo besimtar duhet ta vërë veten nën një disiplinë.

Gjithashtu,duhet të përpiqet për ta zbatuar me korrektesë dhe me sa ka mundësi,jetën ndjesore të Profetit (s.a.s.), i cili është personaliteti model më i madh për ummetin, bashkësinë. Besimtari duhet të bëjë përpjekje për t’i vënë me sa ka mundësi në jetë nënshtrimin e Profetit (s.a.s.) ndaj Zotit,gjendjen e tij të durimit dhe falenderimit përballë ngatërresave dhe shqetësimeve,ndjenjën e ngopjes,të thjeshtësisë dhe përulësisë ndërsa para i rridhnin të mirat si lumë!

Prandaj, për t’i kapërcyer pengesat në rrugën e zhvillimit ndjesor (afektiv), duhet t’u drejtohet me thjeshtësi dhe edukatë udhëzimit të dijetarëve, të urtëve dhe prijësve të përkryer të cilët janë trashëgimtarë profetikë, dhe të bëjë përpjekje për t’i zbatuar me gjithë zemër këshillat dhe porositë e tyre.

Ai duhet ta dijë si dhunti që ndodhet pranë miqve të Zotit dhe nën edukimin e tyre, sepse siç është hëna që e merr dritën nga dielli, provë e ekzistencës së diellit,edhe njerëzit e shquar e të urtë të ndriçuar me dritën muhammediane, janë dëshmitarë dhe trashëgimtarë të Profetit Muhammed (s.a.s.)!

Tasavvufi ose mistika islame zhvillon mundësinë shpirtërore të ulët apo të lartë që ekziston në mënyrë të bashkëlindur te personi.Çdo zemër,në mund të shprehemi kështu, është si një truall nën të cilin gjendet mundësi nafte e cila kurrë nuk do të mund të dalë në sipërfaqe në qoftë se trualli nuk sondohet.

Ja,pra,ajo nafta nën tokë është mundësia shpirtërore që Zoti ia ka dhënë njeriut.Edhe kjo mundësi, njëlloj si mendja (arsyeja),te çdo njeri ndodhet në një nivel të caktuar ose, e thënë ndryshe,te njerëz të ndryshëm ndodhet në nivele të ndryshme.

Ndërkaq,është prijësi i përkryer i cili,për ta zhvilluar këtë mundësi,do të kryejë sondazhin moralo-shpirtëror për ta nxjerrë jashtë,për ta zbuluar mineralin e çmuar. Për këtë,sonda duhet të arrijë gjer te minerali dhe duhet të jetë aq e fortë sa të mos thyhet kur të takojë në ndonjë shkëmb.

Kjo do të thotë se është tejet e rëndësishme që myrshidi,prijësi i përkryer,prej të cilit do të kërkohet udhëzimi moralo-shpirtëror,të jetë i aftë dhe inteligjent, gjë që ka disa kritere.Me që i erdhi vendi,dëshirojmë ta prekim pak këtë çështje të rëndësishme.
 
Top